้นวิญญาณของมันหลังจากได้มุกมังกรมาแล้ว”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเชิดหน้าขึ้นบอกว่า เป็นเพราะเป่า เป่าช่วยพ่อไว้ เป่าเก่งที่สุด…เยี่ยนอวี๋เห็นท่าทีภูมิใจของเด็กน้อยก็รู้ว่าเขาจะพูดอะไรแล้ว นางหัวเราะทันที “นั่นสิ เป็นเพราะมีเป่าที่เก่งที่สุดของเราช่วยท่านพ่อไว้ใช่หรือไม่จ๊ะ”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างเริงร่าอินหลิวเฟิงที่มัดมังกรยักษ์ไว้อย่างแน่นหนาอีกครั้งก่อนจะถีบมันสองสามที “ดูซิว่าครานี้เจ้าไม่มีมุกมังกรแล้วจะหนีไปไหนได้อีก”“@ @…” มังกรยักษ์ที่ดวงตาหมุนติ้ว ครานี้มันไม่หนีไปไหนแล้วถึงอย่างไรแม้ค้อนของเด็กน้อยจะเล็ก แต่พลังกลับไม่น้อยเหมือนกับที่ท่านพ่อเขาพูดไว้ หากต้องการให้มันหมอบ มันก็ต้องหมอบเยี่ยนอวี๋เห็นทางนี้ก็ถามขึ้นว่า “ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง รู้หรือยังตอนนี้ว่าเจ้าร่างสีเขียวอยู่ที่ไหน”“มันไม่รู้ แต่ข้ารู้แล้ว” ต้าซือมิ่งพูดพลางในที่สุดก็ยืนขึ้นมา และปล่อยภรรยาลงพื้น แต่มือข้างหนึ่งยังคงสอดนิ้วประสานมือของภรรยาไว้ ส่วนมือข้างหนึ่งก็อุ้มเด็กน้อยไว้
ส่วนเยี่ยนอวี๋… เมื่อนางสัมผัสถึงนิ้วเรียวยาวของสามีรูปงามที่สอดเข้ามาระหว่างนิ้วของนาง นางก็จับมือของเขาไว้แน่น และหันไปถามว่า “ไปตอนนี้เลยหรือ”“อืม” เมื่อพูดจบ ต้าซือมิ่งก็พาภรรยาและเด็กน้อยจากไปแล้วอินหลิวเฟิงงงงัน เพราะว่ามันรับรู้ไม่ได้เลยว่าครอบครัวนี้ไปไหนกันแล้วกลับกลายเป็นกู้จื่อเฟิงที่พอจะรับรู้ได้ เขาจึงมองไปที่
