แทบจะในเวลาเดียวกัน…“เนะ…”เด็กน้อยที่จู่ๆ ไปอยู่ในซอกคอของท่านพ่อก็ลืมดวงตาทั้งคู่ขึ้นบังเอิญเห็นมังกรยักษ์ข้างหลังฟื้นผ่านไหล่ของท่านพ่อเขา ดวงตาทั้งสองคู่สบเข้ากันพอดี…เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบดวงตากลมโต มืออ่อนนุ่มน้อยๆ ค่อยๆ งอราวกับลูกเสือดาวตัวน้อยพร้อมจะแผลงฤทธิ์จากนั้น…ตูมเนะมังกรยักษ์ระเบิด ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหน่อมแน้มของเด็กน้อยจากนั้น…วิ้งค้อนเล่มจิ๋วของเยี่ยนเสี่ยวเป่าปรากฏขึ้นฟู่
มังกรยักษ์ที่กลายเป็นกลุ่มควันหายไปทันที เพราะเมื่อเด็กน้อยเห็นค้อนจิ๋วที่หดเล็กลงมาก มีขนาดใหญ่ไม่เท่าหนึ่งส่วนสามของกำปั้นด้วยซ ้า เขาก็งุนงงมังกรยักษ์ตัวนั้นจึงหายตัวไปทัน…พูดเป็นเล่น แม้มันจะอยากกินทารกตัวนั้นมาก แต่ความหวาดกลัวจากการถูกต้าซือมิ่งสืบค้นวิญญาณและดูดกลืนพลังก็ทำให้มันเลือกที่จะหนีเป็นสิ่งแรกและเมื่อมันหนี อินหลิวเฟิงก็ลุกพรวด “ให้ตายเถอะ หนีไปได้อย่างไรกัน”ต้องรู้ว่าเชือกที่เขาใช้มัดมังกรยักษ์มาจากปู่จิ่วเชียวนะ ตามหลักแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่มังกรยักษ์จะหลุดพ้นจากพลังชั่วร้ายของปู่จิ่วอิงได้ ดังนั้น… อย่าว่าแต่อินหลิวเฟิงที่ลุกพรวดเลย กู้จื่อเฟิงเองก็เดินขึ้นไปตรวจสอบเชือกเส้นนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขารับรู้ได้ว่าในเชือกเส้นนั้นยังคงมีพลังความชั่วร้ายอยู่มากมาย ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากการผูกมัดของจิ่วอิงในครานั้นได้บัดนี้ มังกรยักษ์ตัวหนึ่งในโลกใบน้อย มัง
