กรยักษ์ที่สุดแสนจะธรรมดากลับหลุดพ้นไปได้“หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับอักษรศักดิ์สิทธิ์บนหน้าผากของมัน”กู้จื่อเฟิงได้แต่คาดเดาเช่นนี้
“มิใช่หรอก” ต้าซือมิ่งที่ตื่นขึ้นมาแล้วกลับปฏิเสธการข้อสันนิษฐานข้อนี้ทว่าเขาเพิ่งจะเอ่ยปาก เด็กน้อยในอ้อมอกของเขาก็ปล่อยโฮเสียงดังขึ้นมา“เนะ… อ้ะ แงงงง…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ฟูมฟาย รีบนำค้อนขนาดเล็กเป็นพิเศษของตนให้ท่านพ่อเขาดู อีกทั้งยังพูดไม่ได้อีกเขาร้อนใจจนน ้าตานองหน้าหรงอี้ลูบศีรษะของเด็กน้อยทีหนึ่ง “ร้องอะไรกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย”ก็ เล็กลง เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านพ่อของเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน ้าตาอย่างไม่พอใจ และยังส่งกระแสจิตให้ท่านพ่อเขาว่า ค้อนเป่า เล็กลง เรื่องใหญ่“ตัวเจ้าเล็กลง ค้อนก็ต้องเล็กลงตามไปด้วย เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ” หรงอี้ย้อนถามเยี่ยนเสี่ยวเป่า “o(╥﹏╥)o”เขาที่เศร้ายิ่งกว่าเดิม หน้าเสียไปหมดแล้วเยี่ยนอวี๋จูบแก้มเด็กน้อย “เสี่ยวเป่าไม่เสียใจนะ รอเจ้าโตแล้ว มันก็จะโตตามเจ้า เจ้าดูสิก่อนหน้านี้เจ้าโตแล้วค้อนก็โตเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยื่นมือออกไปหาท่านแม่ รู้สึกว่าท่านพ่อไม่รักเขา เขาต้องการเข้าไปอยู่ในอ้อมอกนุ่มนิ่มของท่านแม่เพื่อขอคำปลอบโยน พ่อไม่ดีน่าเสียดายเขายังไม่ทันโถมตัวเข้าไปก็ถูกท่านพ่อของเขารวบกลับมาในอ้อมอกแล้ว “เด็กดี”“อ้ะเนะๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้พร้อมพูดว่า เป่ายังคงเสียใจมากอยู่
