ดี ค้อนจิ๋วใช้ไม่ได้แล้วท่านพ่อของเขาจึงพูดขึ้นว่า “ยังใช้การได้ดีเหมือนเดิม เมื่อครู่นี้เจ้าควรขว้างออกไป เจ้าสัตว์เลื้อยคลานตัวนั้นต้องหมอบลงแน่”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเงยหน้ามองท่านพ่อของเขา นัยน์ตาเต็มไปด้วยคำถาม ‘จริงหรือ’“แน่นอน” หรงต้าซือมิ่งที่ลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยเสร็จ เขาก็อธิบายเสียงเบาว่า “ตราบใดที่เจ้าต้องการให้มันหมอบ มันก็จะหมอบขึ้นอยู่กับเจ้า ไม่ใช่ขนาดของค้อน”“อ้ะเนะๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้ากึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจและยังชี้ไปใกล้ๆ “เนะๆ…” เป่าไปจับเดี๋ยวนี้ เป่ารู้ว่าหนอนใหญ่ๆ หนีไปไหนแล้ว“ไปเถอะ” ต้าซือมิ่งปล่อยมือจริงๆ
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่บินขึ้นมาก็ทำท่าจะบินไปทางห้องโถงที่ขังทารกไว้ เยี่ยนอวี๋ยื่นมือเข้ามาทำท่าจะห้าม แต่สามีของนางโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน ไม่ให้นางขัดขวาง“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนอวี๋บีบแขนต้าซือมิ่งแน่น “มังกรตัวนั้น…”“เสี่ยวเป่าจัดการได้” หรงต้าซือมิ่งที่ลูบเอวบอบบางของภรรยาพูดว่า “หลังจากที่มันสูญเสียพลังส่วนหนึ่งของข้าไป มันก็เป็นเพียงมังกรที่มีพลังต่อสู้พอๆ กับหลิวเฟิงเท่านั้น”อินหลิวเฟิงที่เดิมทีเป็นห่วงและตามไปแล้วต้องสะดุดกับคำพูดนี้ทันที พลังการต่อสู้ของเขาทำไมหรือ เขา… เขาอีกแล้ว…เยี่ยนเสี่ยวเป่าในครานี้มุดกลับไปในตำหนักแล้ว “เนะ”“ท่านเสี่ยวเป่า” อินหลิวเฟิงยังคงตามไปอย่างเป็นห่วงทว่าอินหลิวเฟิงเห็นว่าค่ายกลต้อมห้ามยังไม่สลายไป เขาก็ไม่กล้
