งส่วนหนึ่งของข้า”
“มันจึงมีสีเขียวหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามหรงอี้ “…”เขาที่เม้มปากเล็กน้อยใช้มือแตะศีรษะขององค์เทพมังกรที่ตายไปแล้วและดูดพลังที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายของมัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นของเขากลับไปอย่างรวดเร็วก่อนที่อักษรศักดิ์สิทธิ์จะสั่นไหวจากนั้น…องค์เทพมังกรก็เปลี่ยนสีกลายเป็นมังกรสีดำเยี่ยนอวี๋เข้าใจในทันที“ว้าว”เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็กระจ่างทันทีหรงอี้หยิกเด็กน้อยและภรรยาของเขาเบาๆ “ช่วยคุ้มกันข้าที”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบทันทีว่าไม่มีปัญหาเดิมทีเยี่ยนอวี๋อยากจะถามว่าจะทำอะไร แต่ต้าซือมิ่งนั่งขัดสมาธิลงแล้ว และใช้นิ้วสองนิ้วแตะที่หน้าผากท่าทางนั่นเพียงพอที่จะทำให้สองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ตาเป็นประกายจากนั้น…วิ้ง
ต้าซือมิ่งตัวน้อยนั่นปรากฏตัวตามคาด“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจมากเพียงแต่ว่าครั้นต้าซือมิ่งตัวน้อยกำลังเดินไปโขกศีรษะให้ต้าซือมิ่งด้วยร่างที่สั่นระริก ฝ่ายหลังกลับเลือดไหลจากทวารทั้งเจ็ดอีกครั้ง ทำเอาสองแม่ลูกเยี่ยนอวี๋ตกใจแต่ครานี้ภาพที่หรงอี้อยากจะรู้มาตลอดก็ปรากฏขึ้นในอนุสติของเขา ทำให้นอกจากเขาจะเห็นตนเองผมสีเขียวและสีฟ้าแล้ว ยังเห็นเงาร่างของคนๆ หนึ่งทำลายโลงศพที่ผนึกเขาสองคนนี้ไว้เรื่องนี้สามารถอธิบายได้ว่าเหตุใดต้าซือมิ่งผมสีฟ้าและผมสีเขียวจึงไม่มีโลงศพที่สำคัญคือคนๆ นี้ นางใช้อักษรศักดิ์สิทธิ์ที่แปลกประหลาดนั้นรวบรวมพลังทั้งสอง ส่วนหนึ่งมาจากเขาผมสีเขียว อีกส่วนมาจ
