์แปลกประหลาดมากมาย เยี่ยนอวี๋จึงถามขึ้นว่า “สามี พวกมันส่งผลกระทบต่อเจ้าหรือไม่”หรงอี้ที่กวาดมองภาพบนผนังส่ายศีรษะ “อักษรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไม่มีคุณลักษณะความเป็นเทพ ไม่มีผลกระทบต่อข้า”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จู่ๆ นึกบางอย่างขึ้นได้ก็จับท่านพ่อของเขา“อ้ะเนะๆ เนะ…” ข้าวของเป่า เป่ายังกินไม่หมดเลยนะ“เป็นอะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจทว่าต้าซือมิ่งเข้าใจแล้ว เขาหยิบข้าวต้มเนื้อมังกรถ้วยหนึ่งออกมา ซึ่งก็คือถ้วยที่กู้จื่อเฟิงใช้ป้อนเด็กน้อยเมื่อครู่นี้เด็กน้อยดีอกดีใจ “อ้ะเนะเนะ” ท่านพ่อรูปงามดีที่สุดเลย
“ต้าซือมิ่ง แม้แต่ข้าวต้มเจ้ายังไม่ลืมนำมาด้วยหรือ” อินหลิวเฟิงยอมแล้วแต่สิ่งที่ทำให้กู้จื่อเฟิงต้องยอมแพ้ยิ่งกว่าคือต้าซือมิ่งท่านนี้เดินไปพลางและเริ่มป้อนเด็กน้อยไปพลางแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยกถ้วยไว้ด้วยตนเอง เขากำลังรอท่านพ่อเขาป้อนอาหารใส่ปาก เขายิ้มตาหยีจนเห็นแต่ฟัน และยังส่งยิ้มให้ท่านพ่อของเขาเป็นครั้งคราวเพื่อบอกว่าตนเองรู้สึกพึงพอใจพ่อคนนี้มากเยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ ขณะเดียวกันก็คอยสัมผัสไปรอบทิศ ทั่วทุกซอกมุมของพระราชวังแห่งนี้ถูกเยี่ยนอวี๋รวบรวมไว้ในจิตเหนือสำนึกของนางแล้ว ดังนั้นนางจึงรับรู้ได้ว่าทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของที่แห่งนี้มีกลิ่นอายกำลังรวมตัวกันอย่างเบาบาง และกลิ่นอายเหล่านี้… ทำให้นางส่งกระแสจิตสัมผัสไปทางนั้นทันที ทว่าในขณะเดียวกัน…กรรเสียงมังกรคำร
