ามดังสนั่นขึ้นหนือหมู่ตำหนัก อินหลิวเฟิงมองไปตามเสียงด้วยสัญชาติญาณ เขาเห็นมังกรสีเขียวที่ใหญ่กว่ามังกรตัวก่อนหน้าถึงร้อยเท่าผ่านช่องทางเดิน มังกรยักษ์ตัวนี้กำลังเลื้อยคดเคี้ยวหลายร้อยลี้กลางอากาศและมันยังรู้สึกถึงสายตาของอินหลิวเฟิงมันจึงเหลือบมองมาทันที และสบตาอินหลิวเฟิงเข้านี่มัน…
อินหลิวเฟิงกระโดดไปอยู่ข้างหลังต้าซือมิ่งอย่างไม่ต้องคิดทันทีฟิ้วที่ที่เดิมทีอินหลิวเฟิงยืนอยู่ถูกฟ้าผ่าผ่าลงมาจนระเบิดเป็นหลุมในชั่วจังหวะที่เขาหลบไป กลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งนี่มัน… มารดามันเถอะอินหลิวเฟิงเกือบจะสบถออกมาแล้ว เขาเชื่อว่าหากเขาหลบไม่ทัน เขาคงถูกผ่าเป็นเถ้าถ่านแน่ๆกรรมังกรยักษ์ส่งเสียงคำรามมาทางนี้ เห็นได้ชัดว่ามันรับรู้ถึงเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกที่อยู่ที่นี่แล้วทว่าที่น่าเสียดายคือ มันยังไม่ทันเข้าใกล้ เยี่ยนอวี๋ก็พาครอบครัวและคนรับใช้สองคนหายตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของพระราชวังแล้ว มังกรยักษ์จึงคลาดกับพวกเขา…โฮก โฮก…มังกรยักษ์ที่โกรธเกรี้ยวระเบิดเสียงฟ้าร้องเกรี้ยวกราดออกมาทำให้พระราชวังสั่นสะเทือนไปทั่ว
อินหลิวเฟิงยังได้ยินเสียงดังแว่วอยู่ไกลๆ มีคนจำนวนไม่น้อยพูดอย่างหวาดกลัวว่า “องค์เทพมังกรพิโรธแล้ว การบูชาของเราครานี้เกรงว่าจะกลายเป็นบูชาตนเอง ตายแน่ๆ”“ก่อนหน้านี้สวรรค์แตกแยก ครานี้องค์เทพมังกรพิโรธ สวรรค์ต้องการลงโทษมหาทวีปเทียนอวี่ของเราหรือ”“ความศักดิ์สิทธิ์ของฟ้าดินเสื่อมถอย ตบ
