เข้าใจ ถึงอย่างไรมังกรตัวนี้ก็เป็นเพียงอสูรมังกรธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง หนังของมันไม่มีค่า แม้แต่เขายังไม่เห็นค่าเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกูไหน่ไน ทว่าเด็กน้อยส่งเสียงหน่อมแน้มว่า “อ้ะเนะๆ…” ทำอาหารให้เป่ากินอินหลิวเฟิงเข้าใจทันที “ได้ ท่านเสี่ยวเป่าหิวแล้ว ข้าน้อยจะไปตัดเนื้อมังกรให้ท่านเดี๋ยวนี้ ประเดี๋ยวให้กู้จื่อเฟิงทำอาหารให้ท่าน ข้าคิดว่าเขาต้องทำอาหารเป็นแน่นอน”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ มืออวบอ้วนน้อยๆของเขายังโบกไปมาส่งสัญญาณให้อินหลิวเฟิงรีบไปจัดการอินหลิวเฟิงจึงอดลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อยไม่ได้ ช่างน่ารักเสียจริงๆ“เนะ” เด็กน้อยถลึงตามองหลิวเฟิงอย่างดุดันทันที
อินหลิวเฟิงยิ้มตาหยีหยิกแก้มน้อยๆ ของเขา จากนั้นก็ไปหากู้จื่อเฟิงเพื่อเรียกเขาไปทำงานทันทีแต่ต้าซือมิ่งกลับพูดว่า “เอาหนังส่วนหัวของมังกรให้ข้าดูก่อน”“ได้เลย” อินหลิวเฟิงจึงไปเฉือนมาเยี่ยนอวี๋ถามทันทีว่า “ลวดลายนี่มีปัญหาหรือ”“ใช่” หรงอี้พยักหน้า “อันที่จริงมันไม่เหมือนกับลวดลายศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าเห็นก่อนหน้านี้ และก็ไม่ได้มาจากข้าคนใดทั้งสิ้น อีกทั้งมันยังส่งผลกระทบต่อจิตใจและสติของข้า ข้าเดาว่ามันมาจากศัตรูของข้า ศัตรูที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง”
