ีทางฟื้นได้อีก”
ประโยคนี้… เต็มไปด้วยข้อมูลมหาศาลจวนหลัก องค์เทพมังกรอินหลิวเฟิงถามทันทีว่า “เจ้ามักจะถูกถึงจวนหลักอะไรนั่น นั่นมันจวนใครรึแล้วก็เทพมังกรและองค์เทพมังกรต่างกันอย่างไร”อันที่จริงนี่คือความลับ แต่เจี่ยงหลงจย่งกำลังตกตะลึงมาก เขาจึงเผลอพูดออกไปว่า “จวนหลักก็คือจวนมังกร ผู้ปกครองทวีปเทียนอวี่องค์เทพมังกรก็คือผู้ดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุด”“มังกรสีเขียวตัวนี้คือร่างแยกของเขา?” อินหลิวเฟิงถามต่อไป“ไม่ใช่ นี่ล้วนเป็นทายาทของเขา พวกเจ้าสังหารทายาทขององค์เทพมังกร เขาต้องรู้แล้ว เขาต้องมาหาพวกเจ้าถึงที่เร็วๆ นี้ พวกเจ้าต้องตาย ต้องตายหมด พวกเรา… ก็ต้องตาย ต้องตายหมด ต้องตายหมด…” เจี่ยงหลงจย่งตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง เพราะทั้งสามทัศน์ของเขาพังทลายอย่างสิ้นเชิงจึงเสียสติไป ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้อินหลิวเฟิงคิดว่าหากถามต่อไปก็คงไม่ได้ข้อมูลที่มีค่าอะไรจึงกลับไปข้างกายเยี่ยนอวี๋ “กูไหน่ไน ต้าซือมิ่ง พวกท่านได้ยินหมดแล้วตอนนี้จะทำอย่างไรดี”“ไปหาเขา”“รอเขามา”
ต้าซือมิ่งและภรรยาของเขาเอ่ยขึ้นแทบจะเวลาเดียวกัน แต่คำตอบกลับไม่เหมือนกันเยี่ยนอวี๋จึงพูดต่อไปว่า “เจ้าพักผ่อนก่อน ห้ามไปต่อ”“ได้” ต้าซือมิ่งที่ไร้ซึ่งหลักการใดๆ ตอบตกลง ไม่ดิ้นรนแม้แต่น้อย เชื่อฟังมากเยี่ยนอวี๋จึงหอมแก้มของสามีคนนี้อย่างพึงพอใจ ในขณะเดียวกันก็ให้อินหลิวเฟิงไปถลกหนังมังกรตัวนั้น“จะทำอะไรหรือ” อินหลิวเฟิงไม่
