พวกเจ้าไม่ใช่คนทวีปเทียนอวี่?”“ไม่ใช่” อินหลิวเฟิงตอบตรงไปตรงมาเจี่ยงหลงจย่งถาม “พวกเจ้ามาจากที่ใด?”“พี่น้องเอ๋ย เจ้าไม่ซื่อสัตย์นี่ ข้าตอบคำถามเจ้าหนึ่งข้อ เจ้าก็ต้องตอบคำถามข้าหนึ่งข้อก่อนสิจึงจะยุติธรรม”“…คนๆ นั้นน่าจะต้องมนต์สะกดมังกร” เจี่ยงหลงจย่งที่อึกอักก็อธิบายขึ้นช้าๆ ว่า “หรือก็คือจิตวิญญาณถูกเทพมังกรกลืนกิน ไม่สามารถฟื้นตัวได้แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องพยายามทำให้เสียเปล่าประโยชน์หรอก”
“มนต์สะกดมังกร?” อินหลิวเฟิงปิดพัดเคาะฝ่ามือเบาๆ ก่อนจะหันไปมองต้าซือมิ่งต้าซือมิ่งในครานี้กลับได้สติแล้ว เขากอดภรรยาของเขาไว้ ทำให้เจี่ยงหลงจย่งตะลึงราวกับถูกตบหน้า“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เรียก ‘พ่อ’ อย่างดีอกดีใจจับเสื้อของท่านพ่อเขาไว้แน่นเยี่ยนอวี๋เองก็ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของสามีรูปงาม ถามยืนยันว่า “ตื่นแล้วหรือ”“อืม” ต้าซือมิ่งที่จูบหน้าผากของภรรยาเบาๆ กำลังจะพูดว่า ไม่ต้องเป็นห่วงเด็กน้อยกลับเบียดศีรษะโล้นๆ ของเขาเข้ามา “อ้ะเนะๆ” เป่าจะเอาจูบๆ ด้วย…ต้าซือมิ่งจึงได้แต่จูบศีรษะโล้นของเด็กน้อยเบาๆ และลูบหลังของเขาครู่หนึ่ง เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงพิงอกของท่านพ่ออย่างมีความสุข ไม่รบกวนท่านพ่อและท่านแม่ของเขาแล้วต้าซือมิ่งเช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้เจี่ยงหลงจย่งร้องเสียงหลง“เป็นไปได้อย่างไร ไม่มีทาง คนที่ต้องมนต์สะกดมังกรจะตื่นได้อย่างไร จิตวิญญาณของเจ้าควรถูกดูดกลืนโดยองค์เทพมังกรในจวนหลักไปแล้ว ไม่ม
