่างเป็นกังวลว่า “สามี?”“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็จับหน้าท่านพ่อของเขาอย่างเป็นห่วงเพราะว่าเขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าท่านพ่อของเขาผิดปกติไปจริงๆเขาเป็นห่วงมากเลย “อ้ะเนะๆๆ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ส่งเสียงเรียกอย่างลนลานไม่หยุดไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร ถึงอย่างไรฟังแล้วก็รู้ว่าร้อนรน ทำให้อินหลิวเฟิงที่เข้ามาใกล้สังเกต “เป็นอะไรไปหรือ”เยี่ยนอวี๋กลับตอบไม่ได้ เพราะว่านางก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางได้แต่กอดสามีรูปงามที่ราวกับตกอยู่ในภวังค์ไว้และเรียกเขาเบาๆ ที่ข้างใบหูของเขา “สามี ตื่นสิ…”“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเรียกตามและยังคิดจะทุบอกของท่านพ่อแต่ถูกเยี่ยนอวี๋ห้ามไว้ แม้นางไม่รู้ว่าชายตรงหน้าเป็นอะไร แต่นางรู้ว่าเขาไม่เหมาะที่จะถูกบังคับให้ตื่นขึ้นมา มิเช่นนั้นอนุสติของเขาจะเสียหาย
อินหลิวเฟิงเห็นท่าไม่ดีจึงไป ‘ปล่อย’ ปากของผู้ใหญ่บ้านคนนี้ถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ว่ามาซิ หากพูดถูกข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”“อยู่ไม่ได้ อยู่ไม่ได้แล้ว…” เจี่ยงหลงจย่งที่พูดได้แล้วก็พึมพำไม่หยุด เขารู้ว่าแม้จะถูกไว้ชีวิตก็คงไม่มีชีวิตอยู่ต่อได้แล้ว นอกจากเขาจะตายแล้ว ทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเจี่ยงก็ต้องตาย ไม่มีใครมีชีวิตอยู่ได้อีกแล้ว รวมถึงจอมโจรเหล่านี้ด้วย ดังนั้นเขากลับไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปและค่อยๆ สงบอารมณ์ลงได้เมื่ออินหลิวเฟิงเห็นเขาสงบลงแล้วก็ถามว่า “ว่ามาสิ อยู่ไม่ได้ที่ว่าคืออะไร”เจี่ยงหลงจย่งตอบ “
