ไม่ออก เขารู้สึกว่าต้าซือมิ่งท่านนี้แค่บาดเจ็บเล่นๆ พริบตาเดียวก็หายแล้ว ผลที่เขาทำนายไว้ไม่ผิดเลยสักเล็กน้อยทว่าเขาเพิ่งจะคิดเช่นนี้เสร็จ…แกรกจู่ๆ กลอนประตูถูกไขออก ชายร่างใหญ่สองคนเข้ามาทันทีและเดินไปหาต้าซือมิ่ง ทำให้เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยและยืนข้างหน้าปกป้องสองพ่อลูกไว้แล้ว
“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นศีรษะออกมาจากด้านหลังของท่านแม่มองชายร่างใหญ่สองคนนั้นและหยุดดื่มนมทันที “อ้ะเนะเนะ?” ทำอะไรหรือชายร่างกำยำสองคนที่เดิมทีดุร้ายมากก็ลดความน่ากลัวลง และยังชี้ไปที่ต้าซือมิ่งพูดว่า “ผู้ใหญ่บ้านต้องการให้นำตัวคนนี้ไป”“เขาคนเดียวหรือ” อินหลิวเฟิงมีปัญหา “พี่น้องคนนี้ของข้าเป็นโรคหัวใจ หากจะไปเราต้องไปด้วย”“ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะตัดสินใจได้ นำตัวไป” ชายร่างกำยำพูดพลางทำท่าจะคุมตัวไปแล้ว“อ้ะเนะ” เจ้าตัวน้อยเก็บขวดนมและกอดท่านพ่อเขาไว้เหมือนกับกำลังบอกว่า ‘พ่อข้า ข้าปกป้อง ห้ามพาไป’เยี่ยนอวี๋จึงพูดขึ้นว่า “เอาเช่นนี้ เราทั้งครอบครัวจะไปพร้อมพวกเจ้า”“ไม่…” แน่นอนว่าชายร่างกำยำสองคนอยากจะปฏิเสธ แต่เยี่ยนอวี๋ใช้ความคิดอันทรงพลังสะกดอนุสติของพวกเขาไว้แล้ว ทำให้พวกเขาพยักหน้าโดยไม่รู้ตัวเยี่ยนอวี๋จึงหันหลังไปอุ้มสามีของนางขึ้นมาด้วยความคล่องแคล่วและเป็นธรรมชาติ ทำเอาอินหลิวเฟิงที่เห็นอดเลิกคิ้วไม่ได้ครานี้… ต้าซือมิ่งยังปล่อยให้ปฐมราชินีอุ้มขึ้นมาอย่างคน ‘บอบบาง’
หากไม่ใช่เพราะความสูงต่างก
