’ หรือ” เยี่ยนอวี๋หันไปถามต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อย“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยากจะตอบก็ได้แต่ความห่อเหี่ยวกลับมา เขาได้แต่ส่ายศีรษะตอบให้ท่านพ่อแทน ตัวน้อยๆ ของเขาเหี่ยวเฉาอีกครั้ง รู้สึกเสียใจมากเยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะที่กลับไปโล้นเหมือนเดิมของเด็กน้อยและจูบลงไป “เสี่ยวเป่าอย่าได้กังวล เมื่อพวกเราออกไปแล้ว เจ้าก็จะโตนะ”“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะถามว่า ‘จริงหรือ จะกลับไปได้หรือขอรับ’เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างมั่นใจว่า “แน่นอน ต้องเป็นเพราะว่าเสี่ยวเป่าของเราเก่งเกินไป เจดีย์องค์นี้จึงทำให้เจ้าตัวเล็กลง เพื่อให้เจ้าไม่สามารถใช้พลังได้”“เชอะ” จู่ๆ เด็กน้อยพ่นเสียงออกมาและยังทำหน้ามุ่ยชี้ไปที่อากาศ ท่าทางนั่นทำให้อินหลิวเฟิงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่สามารถอธิบายได้
เยี่ยนอวี๋จูบใบหน้าน้อยๆ ของเด็กน้อย “เสี่ยวเป่าไม่โกรธ เจดีย์น้อยของเจ้าก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน”“เชอะ” เด็กน้อยบอกว่ายังคงให้อภัยไม่ได้ทว่าท่านพ่อของเขาก็ยื่นขวดนมขวดหนึ่งให้เขา เขาก็ ‘ฮ่า’หัวเราะออกมาและกอดนมขวดนั้นพร้อมกับดูดนม ไม่ห่อเหี่ยวอีกแล้ว“เจ้านี่นะ…” เยี่ยนอวี๋หยิกแก้มน้อยๆ ของเด็กน้อย และมองสามีอย่างเป็นกังวล “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”“ตราบใดที่ไม่ได้ใช้ตบะระดับเทพ ก็จะไม่มีผลกระทบอะไร”หรงต้าซือมิ่งที่รวบตัวเด็กน้อย สีหน้าเขาดูปกติราวกับสภาพใกล้ตายเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทำให้กู้จื่อเฟิงที่ได้เป็นพยานเห็นทุกสิ่งพูด
