“ว่าไงนะ?” เยี่ยนชิงหน้าเปลี่ยนสีทันทีจิ่วอิงส่ายศีรษะทั้งเก้าส่ายจนกลายเป็นกลองป๋องแป๋ง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เรื่องอื่นขอไม่พูด แต่อี้เอ๋อร์ เขาต้องไม่ให้สถานการณ์ไร้ค่าเช่นนี้เกิดขึ้นแน่นอน”“จวินโฮ่วจึงไปห้ามนี่ไง” หยวนสื่อเทียนจุนคิดว่าตนทายทุกอย่างถูกต้องเยี่ยนชิงถามว่า “เช่นนั้นตอนนี้เราควรทำอย่างไร”“ก่อนจวินโฮ่วจะจากไป ท่านฝากให้ข้าทำสองสิ่ง ข้าพาพิกซีไปก่อน ทุกท่านรออยู่ที่นี่ คิดว่าจวินโฮ่วน่าจะกลับมาโดยเร็ว” หยวนสื่อเทียนจุนครุ่นคิด หากทุกอย่างราบรื่นดีก็น่าจะเป็นเช่นนี้“แต่นี่…” แม้เยี่ยนชิงไม่อยากรอ อยากช่วยเหลือมาก แต่สถานการณ์ที่ ‘สับสน’ เช่นยามนี้ เขารู้ว่าถามไปก็ไร้ประโยชน์จึงได้แต่พยักหน้า “ได้ เทียนจุนรีบไปเถอะ”หยวนสื่อเทียนจุนกล่าวลา เหลือเพียงเยี่ยนชิงและจิ่วอิงรออยู่ใต้ต้นอู๋ถงอย่างกระวนกระวายใจ กลับกลายเป็นว่าซีหวังหมู่ที่เป็นคนใจร้อนมาโดยตลอดสงบนิ่งกว่าพวกเขา เพราะว่ามันสื่อสารกับเซ่าเฮ่าแล้ว มันเชื่อมั่นว่าใต้เท้าของพวกมันต้องทำได้…
ในขณะเดียวกัน เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่พาท่านพ่อขี่หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ เขาก็กำลังนำทาง ให้หมาป่ายักษ์เฟนเลย์บินทะยานไปยังความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด “ขึ้นไปอีก”หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ไม่บ่นแม้แต่น้อย มันทะยานขึ้นสูงเรื่อยๆแต่อันที่จริงมันก็รู้สึกสงสัยมากว่าทำเช่นนี้ต่อไปจะหาตัวเจอหรือไม่ ถึงอย่างไรมันก็ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าท่านแม่ของนายน
