จ้าโกหก!”“แค่ก” หรงต้าซือมิ่งที่ถูกเปิดโปงไออย่างอ่อนแอเยี่ยนอวี๋เม้มปาก มองชายในอ้อมอกด้วยตาเป็นประกายเล็กน้อยนางรู้ว่าเขากำลังโกหก! ประโยคหน้าคือเรื่องจริง ประโยคหลังครึ่งจริงครึ่งเท็จ! เขาหลอกนาง!“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” ต้าซือมิ่งที่ออดอ้อนอยู่ในซอกคอภรรยา มือของเขาประคองท้ายทอยของภรรยาไว้ อยากจะคุยกับนางดีๆ แต่ว่าเยี่ยนอวี๋ผละเขาออกและให้เขาพิงต้นอู๋ถงแทนแล้วหรงอี้ที่ถูกผลักออกชะงักไปครู่หนึ่ง “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เจ้า…”น่าเสียดายเยี่ยนอวี๋ไม่รอให้เขาพูดจบก็หายตัวไปแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่างงงัน “แม่? โกรธ จนหนี?”หรงอี้ “…” เหมือนจะเป็นเช่นนั้นแต่ว่า… ก็ไม่น่าจะใช่นะเขาที่งงงันเช่นกันก็รวมกลุ่มกับลูกกลายเป็นคู่หูงงงัน
เยี่ยนอวี๋ในบัดนี้ นางจากไปจริงๆ และยังไปยังแอตแลนเพื่อหาอินหลิวเฟิงด้วย “ภายในครึ่งชั่วยาม มีคนต้องการอพยพออกจากแอตแลนมากแค่ไหน เจ้าก็พากลับสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามากแค่นั้น ห้ามล่าช้าแม้แต่น้อย”“…ได้!” อินหลิวเฟิงที่ไม่ได้ถามให้มากความรู้ได้จากสีหน้าของเยี่ยนอวี๋ว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! เขาต้องแข่งกับเวลาเยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ได้อธิบาย นางไปหาเซ่าเฮ่าและเรียกเขากลับมาให้เขาช่วยอินหลิวเฟิงอพยพ เซ่าเฮ่าที่เดาบางอย่างได้ก็ถามด้วยสัญชาติญาณว่า “ท่านคิดจะหยุดการกลืนกินแอตแลนหรือ”“ยังต้องซ่อมแซมมันด้วย” เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างสงบ นางพอจะเดาได้ว่า สถานการณ์ของสามีนางเกี่ยวข้องกับสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที
