ซ่าเฮ่าแล้ว เขาได้ประจักษ์ด้วยตาตนเองว่าต้าซือมิ่งกลืนกินพลังสีเขียวของจักรวาลทั้งหมดเข้าไปในร่างกายโดยไม่เหลือแม้แต่น้อยอย่างไร“บัดซบ!” ซีหวังหมู่พ่นคำหยาบอย่างเหลือเชื่อออกมาจิ่วอิงยิ้ม “สมแล้วที่เป็นอี้เอ๋อร์”กู้จื่อเฟิงชะงัก เห็นได้ชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่าต้าซือมิ่งจะกินเก่งเช่นนี้ และเพิ่งได้รู้ว่าที่ต้าซือมิ่งนิ่งเงียบเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เพราะถูกยันต์เหล่านี้กดทับ แต่กำลังสะสมพลังเพื่อกลืนกินจักรวาลทางเหนือทั้งจักรวาลต่างหากต้าซือมิ่งที่กลืนทุกอย่างนี้ลงไป เขายังอุ้มเด็กน้อยไว้ ทุกอย่างดูสบายมากราวกับว่าสำหรับเขาแล้ว การกลืนพลังทุกอย่างนี้ลงไปก็แค่การกินข้าวจานหนึ่งบัดนี้สมาชิกราชวงศ์แอตแลนซึ่งเป็นสมาชิกที่ค่อนข้างมีความสามารถล้วนถือว่าตายหมดแล้ว สมาชิกคนอื่นๆ ที่ไม่เป็นโล้เป็นพายย่อมมีอินหลิวเฟิงคอยจัดการส่วนเยี่ยนอวี๋ ตั้งแต่ที่ต้าซือมิ่งเริ่มกลืนกิน นางก็ถูกเจดีย์สีขาว‘คาย’ ออกมาแล้ว คายออกมาอย่างหมดจด ถึงอย่างไรเจดีย์สีขาวก็ไม่กล้าต่อต้านดังนั้นเยี่ยนอวี๋จึงได้เห็นว่าสามีนางมีความสามารถที่ ‘มโหฬาร’เช่นนี้ ทำให้นางอดเป็นห่วงไม่ได้ ชั่วขณะที่สามีนางกลืนกินทุกอย่าง
ลงไป นางก็คอยจับข้อมือของเขาไว้เพื่อตรวจสภาพร่างกายของเขาตลอดเวลาแม้จะรู้ว่าสามีคนนี้ของนางสามารถกลืนกินพลังพิสดารต่างๆ ได้เป็นอย่างดี แต่นางยังคงเป็นกังวล นางจึงสัมผัสอย่างละเอียดถี่ถ้วนทว่าเยี่ยนอวี๋ที่สัมผัสเสร็จแล้
