วก็พบว่าเขาคนนี้ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆเรื่องนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว มองไปที่บุรุษที่อยู่ข้างกาย “สามี?”“อ้ะ! แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เพิ่งเห็นท่านแม่ เขาก็กระโจนหาท่านแม่ของเขาทันที เจดีย์น้อยสีขาวที่อยู่ในอ้อมอกของเขาก็ถูกเขาโยนทิ้งไปเช่นกัน แต่ถูกหมาป่ายักษ์เฟนเลย์พุ่งเข้ามาคาบไว้อย่างว่องไวเยี่ยนอวี๋ที่รับเด็กน้อยตัวอวบอ้วนไว้ก็ตอบว่า “จ้า! เสี่ยวเป่าเก่งจริงๆ ช่วยแม่ไว้ด้วย”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกชมย่อมดีใจอย่างมาก เขายังกอดท่านแม่ของเขาไว้อย่างแนบแน่น “พ่อสอน สอนเป่าช่วย แม่… พ่อ เก่งที่สุด!”“ใช่!” มือของเยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมเพียงแค่จับข้อมือของต้าซือมิ่งไว้ก็เปลี่ยนไปกอดเอวบางของต้าซือมิ่งทันทีและยังกอดเขาไว้แน่นก่อนจะจูบสันกรามที่คมชัดของเขาเบาๆ “สามีเก่งที่สุด”
“แน่นอน! จวินโฮ่วสุดยอดไปเลย!” ซีหวังหมู่ก็ชมเชย ตอนนี้มันไม่คิดว่าจวินโฮ่วของพวกเขาเป็นแจกันดอกไม้แล้ว จวินโฮ่วของพวกมันเป็นบุคคลที่ทั้งเก่งและงดงามเหมือนกับนายท่าน มันชอบมากเลย ทำให้มันได้รู้จักนิยามของคำว่า ‘แข็งแกร่ง’ ใหม่ทุกครั้งส่วนจิ่วอิงที่จับกู้จื่อเฟิงไว้ได้ มันมัดเจ้าหมอนี่ไว้กับหางของตนเองแล้ว ครานี้มันเองก็ปรากฏตัวมาร่วมวงด้วย “แน่นอนๆ อี้เอ๋อร์ของเราเก่งที่สุด!”เซ่าเฮ่าที่เห็นฉากนี้ ‘แบบย่อส่วน’ เขาก็ยิ้มออกมา“ความสามารถของจวินโฮ่วเกรงว่าจะอยู่เหนือนายท่าน เกินความคาดหมายของข้าจริงๆ”ตลอดเวลาที่ผ่า
