วิ้ง!ข้างหลังพวกเยี่ยนอวี๋ปรากฏอักษรลึกลับอีกวงหนึ่ง มันค่อยๆสว่างวาบขึ้น“…”แสงลึกลับที่แต่เดิมขวางอยู่ข้างหน้าพวกเยี่ยนอวี๋ถอยไปข้างหลังพวกเขาอย่างไร้สุ้มเสียงและห่อหุ้มพวกเขาเข้าไปด้านในสภาพเช่นนี้ทำให้จิ่วอิงอดพูดไม่ได้ว่า “เราถูกห่อเป็นเกี๊ยวหรือ”“ก็เห็นอยู่ทนโท่!” ซีหวังหมู่เข้าใจเรื่องที่เห็นได้อย่างชัดเจน “ใต้เท้า เหมือนกับว่าพวกเขาจะมั่นใจว่ากำจัดท่านและจวินโฮ่วได้”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบ เจ้าตัวน้อยก็พูดเสียงเล็กเสียงน้อยขึ้นมาว่า“ฝัน ไปเถอะ!”ซีหวังหมู่หัวเราะ “นายน้อยพูดถูก นายน้อยฉลาดจังเลย ซีซีชอบนายน้อยจังเลย นายน้อยให้ซีซีอุ้มหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”“รักษาตัวก่อนเถอะเจ้าน่ะ” จิ่วอิงตัดบทแย่งพูดว่า “เสี่ยวเป่า มาเล่นกับปู่จิ่วเจ้าที่นี่สิ”
แต่จะทำอย่างไรได้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าเชิดใบหน้าน้อยๆ ขึ้น ทำทีบอกว่า ‘ข้าไม่สนใจเจ้าอีกแล้ว’ เห็นได้ชัดว่ายังจำเรื่องที่จิ่วอิงเยาะเย้ยเขาเมื่อครู่นี้ได้จิ่วอิงรีบขึ้นไปเย้าแหย่เขา “จุ๊ๆ! ขี้น้อยใจจังเลย ยิ้มให้ปู่จิ่วหน่อยไม่ได้หรือ”“╭(╯^╰)╮” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำเสียงเชอะ พิงอกของท่านพ่อเขาต่อไป ยังคงไม่ยอมสนใจจิ่วอิงภาพเช่นนี้… ทำเอากู้จื่อเฟิงรู้สึกพูดไม่ออก แต่เขาจำต้องพูดว่า“ทุกท่านยังดูสบายๆ ดูท่าจะมั่นใจในตัวเองมาก”“ผิด!” ซีหวังหมู่ตอบทันที “มั่นใจในตัวนายน้อยมากกว่า”กู้จื่อเฟิง “…” เขาหมดคำจะพูดแล้วจริงๆบัลเดอร์ที่มองเยี่ยนอวี๋มาตลอดตั้
