ข็งขึ้นเยอะเลยนะ”“ฟันงอก” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอวดฟันน้อยๆ สีขาวสิบซี่ของตนเองอย่างดีใจ เทียบกับตอนกัดต้นไม้แห่งชีวิตแล้ว มีมากขึ้นถึงหกซี่จิ่วอิงลูบศีรษะตนเอง “มิน่าเล่า เก่งขนาดนี้”
“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกชมเสร็จจนลืมว่าตนเองกำลังโกรธก็หัวเราะจิ่วอิงพูดอย่างพิลึกว่า “ว้าว เสี่ยวเป่าของเรามีผมงอกแล้ว”“ฮ่าๆ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มตาหยี มีความสุขและพึงพอใจมากแต่ในขณะเดียวกัน…วิ้ง! วิ้ง!…อักษรรูนลึกลับได้ปรากฏขึ้นข้างใต้เท้าพวกเยี่ยนอวี๋ตูม!แม้แต่เหนือศีรษะของพวกเขาก็ปรากฏอักษรรูนมากมายเพียงแค่พริบตาเดียว ตำแหน่งที่เยี่ยนอวี๋พวกเขาอยู่ก็ถูกอักษรรูนลึกลับเหล่านี้ปิดกั้นเป็นกรงเยี่ยนอวี๋รับรู้ได้ว่าอักษรรูนเหล่านี้ไม่เหมือนกับอักษรรูนที่มีคุณสมบัติการปิดผนึก พวกมันมีกลิ่นอายทำลายล้างรุนแรงเป็นพิเศษ เหมือนกับว่าจะหลอมผสานกับพลังที่ชั่วร้ายเหล่านั้นแล้วหรือไม่ก็อักษรรูนเหล่านี้คืออักษรรูนแบบใหม่ เป็นผลจาการผสานรวมอักษรรูนอันลึกลับของเทพบัลเดอร์และพลังที่ชั่วร้ายและเก่าแก่เหล่านั้น
แต่ว่าต้าซือมิ่งกลับมีความคิดที่ต่างไปมาก เขากำลังพูดกับเด็กน้อยว่า “เสี่ยวเป่า เอาแอนนาน้อยออกมาดูหน่อย”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่านำแอนนาน้อยออกมาทันทีเห็นได้ชัดว่าแอนนาน้อยที่ถูกขังอยู่ในกรงสลายไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมนี่มัน…“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับท่านพ่อของเขาไว้แน่น “จะพังแล้ว”นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋มีแสงวาบผ่
