็รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น “มิน่าที่ที่มีปัญหาก่อนคือแดนมืด”เยี่ยนอวี๋เริ่มนั่งไม่ติด อยากจะลงพื้น “เช่นนั้นเราไปกันตอนนี้เลย”
“ไม่รีบ” หรงอี้ที่ยังคงอุ้มภรรยาไว้ เขาจูบปลายจมูกของภรรยาปลอบประโลมว่า “ปู่จิ่วไปสู้กับแนวหน้าก่อนแล้ว ข้าให้ซีหวังหมู่สำทับมันแล้ว เมื่อมีข่าวแล้วเราค่อยไป เจ้าพักอีกหน่อยนะ”“ข้าสบายดี” เยี่ยนอวี๋พูด มือทั้งสองข้างค ้าไหล่ของสามีนางไว้เอวก็ตั้งตรงทำท่าจะลงไปยืนบนพื้น แต่จะทำอย่างไรได้ขาทั้งคู่ถูกจับไว้ ทำให้นางลงไปยืนบนพื้นไม่ได้เยี่ยนอวี๋ “…”นางเพิ่งพบว่านางนั่งแยกขาอยู่บนหน้าตักของสามี ขาทั้งสองข้างยังรัดเอวของต้าซือมิ่ง ท่านั่งนี้… น่าอับอายจริงๆที่สำคัญคือ… นางอยู่ในท่านี้นานแล้ว เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้นางไม่ได้คิดอะไรมากและไม่รู้ตัว ตอนนี้เมื่อดูๆ แล้ว เหมือนกับว่าจะติดแจเกินไปหน่อย ใบหูของนางแดงอีกครั้ง ทว่านางยังคงสงบ “สามีปล่อยมือ”“เจ้าเงยหน้าพูดกับข้าสิ” หรงต้าซือมิ่งที่พูดอมยิ้มเห็นได้ชัดว่าไม่อยากปล่อยปฐมราชินีที่เขินอายเช่นนี้ไปอย่างง่ายดายส่วนเยี่ยนอวี๋ นางกลับว่องไวมาก นางเงยหน้ามองชายตรงหน้าทันที และก็เห็นดวงตาที่กำลังยิ้มเจืออารมณ์เย้าแหย่ของเขาตามคาดยิ่งไปกว่านั้น… สายตาคู่นั้นยังเหมือนกับตะขอที่อ่อนโยนและอาลัยรัก ล่อลวงนางจนทำให้นางคิดถึงภาพน่าอายบางภาพ จากนั้น…นางก็อยากจะกระโดดหนีจริงๆ
ทว่าต้าซือมิ่งปราชิดเข้าไปข้างหูของนาง “เขินอะไร ข้าไม่ไ
