ซีหวังหมู่และเม่ยเอ๋อร์ฟังอยู่ข้างๆ ยิ่งฟังยิ่งร้อนรน
ที่สำคัญคือ เอ้อร์เหมาพบว่า “ดูนั่นสิ! คุณหนู… ปฐมราชินีเยี่ยนถูกแสงของหูจวิ้นปกคลุมไว้แล้ว แสงของหูจวิ้นเหมือนกับว่าจะแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของกูไหน่ไน?!”“จริงด้วย!” เทพอัสนีที่ยังไม่ฟื้นตัวดีก็เห็นแล้วเช่นกัน “อยู่เฉยไม่ได้แล้ว”อินหลิวเฟิงพยักหน้าทันที “ไม่ได้แล้วจริงๆ พวกเจ้ายืนเรียงหน้ากระดานข้างหลังกูไหน่ไน! ใช้สัญชาติญาณเหล่าขุนเขาและท้องทะเลของพวกเจ้าปลุกกูไหน่ไน เม่ยเอ๋อร์เจ้าก็ด้วย”“ได้!” เม่ยเอ๋อร์รีบหายตัวไปที่ข้างหลังไม่ไกลจากเยี่ยนอวี๋นักซีหวังหมู่พาอินหลิวเฟิงไปด้วย “เจ้าอย่าพูดถึงแต่พวกข้า เจ้าก็เช่นกัน! เจ้าเป็นถึงวิหคทมิฬกลับชาติมาเกิด เหตุใดเจ้ายังจำไม่ได้จนถึงตอนนี้นะ ครานี้จะได้คิดดูให้ดีๆ”“ข้าไม่เข้าใจว่าวิหคทมิฬกลับชาติมาเกิดคืออะไร” อินหลิวเฟิงหมดคำจะพูด “แม้ข้าจะเป็นทายาทวิหคทมิฬ แต่ก็ไม่ใช่วิหคทมิฬแห่งขุนเขาและท้องทะเลที่กลับชาติมาเกิด”“ไม่เหมือนกันรึ” ซีหวังหมู่ถามกลับอินหลิวเฟิง “…” ก็ได้ เหมือนกันก็ได้ ลองดูก็ได้ส่วนเอ้อร์เหมาและเทพไร้ประโยชน์รวมถึงลูกไก่สีเหลือง อินหลิวเฟิงได้แต่บอกให้พวกเขาพึ่งบุญกุศลของตนเอง
“ข้ารู้สึกกลัว เราถอยไปไกลหน่อยดีหรือไม่” ลูกไก่สีเหลืองเสนอ“ดี” เอ้อร์เหมาให้ลูกไก่สีเหลืองพาพวกเขาถอยไปไกล ที่ที่ยังพอมองเห็นเหตุการณ์ทางนี้ก็พอครานี้เอง… หูจวิ้นที่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวผ
