แสงสีม่วงเจิดจ้าที่ไหลออกมาจากร่างกายของต้าซือมิ่งจมหายเข้าไปในมิติแห่งนี้ผ่านไปครู่หนึ่ง… พื้นที่ที่เดิมทีกำลังจะพังทลายก็ถูกทำให้เสถียรอย่างสมบูรณ์หมาป่ายักษ์เฟนเลย์รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพื้นที่ที่แต่เดิมจะพังทลายแห่งนี้ นอกจากกฎจะกลับมาเสถียรดังเดิมแล้ว ยังเหมือนกับว่าจะแข็งแกร่งขึ้นด้วย?นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเองมิใช่หรือ เรียบร้อยง่ายดายเช่นนี้เลยหรือทว่าต้าซือมิ่งที่ ‘เสร็จธุระ’ แล้วยังไม่ได้จากไปก็นั่งขัดสมาธิลงอีกครั้งและสวมเสื้อคลุมกลับไปให้เด็กน้อย เฟนเลย์งุนงง เด็กน้อยเองก็เกาศีรษะ “ไม่ ไป?”“อืม” หรงต้าซือมิ่งที่หลับตาลงและตอบเด็กน้อย เขาก็รวบตัวเด็กน้อยไว้ในอ้อมอก “ช่วยท่านแม่ของเจ้าก่อน”“ช่วย อยู่ ไหน” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาถาม และยังมองไปรอบทิศ ไม่เห็นท่านแม่เลยนี่
แต่ต้าซือมิ่งไม่ตอบอะไรอีก เพียงแค่ลูบศีรษะของเด็กน้อยขณะเดียวกันก็แผ่ซ่านจิตเหนือสำนึกออกไปตามกฎของแอตแลนโดยยึดพื้นที่แห่งนี้เป็นศูนย์กลางหรงอี้ที่รู้สึกได้ว่าภรรยาผิดปกติตั้งแต่แรก เขารู้ว่าหากเร่งตามไปตอนนี้คงไม่ทันแล้ว สู้ยืมพื้นที่แห่งนี้ ‘ช่วยเหลือ’ ดีกว่า บางทีอาจจะยังพอช่วยได้บ้างหรงอี้ที่คาดเดาได้ว่าการพังทลายของพื้นที่แห่งนี้ต้อง ‘เกี่ยวข้อง’กับภรรยาแน่นอน เขาก็สัมผัสภรรยาของเขาอย่างตั้งใจท่ามกลางจักรวาลน้อยใหญ่การลูบของเขาทำให้หนังตาของเด็กน้อยเริ่มหย่อนคล้อยท่าทางกำลังจะหลับ อันที่จริงใ
