อเดนหายไปแล้ว มันบินได้แล้ว ในที่สุดมันก็บินได้แล้วในขณะเดียวกัน…ฟู่!สวนเอเดนที่แตกกระจายเป็นเศษซากทะลักเข้าไปในร่างกายของต้าซือมิ่งหมาป่าเฟนเลย์ที่เห็นดังนั้นก็ขนหัวลุกอีกครั้ง แม้มันจะเดาได้แต่แรกว่าบุคคลท่านนี้กำลังกลืนกินสวนเอเดนตลอดเวลา แต่เมื่อความจริงปรากฏอย่างชัดเจนตรงหน้า เฟนเลย์ยังคงรู้สึกตกตะลึงมากความสามารถไร้เทียมทานนี้ หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ได้แต่พึมพำว่า“มิน่านายน้อยถึงกินได้แม้แต่ต้นไม้แห่งชีวิต ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ”ทว่ามันเพิ่งจะพึมพำเสร็จก็พบว่าข้างกายว่างเปล่า นายน้อยของมันล่ะ?เฮ้ย…หมาป่ายักษ์เฟนเลย์งงงัน เพิ่งพบว่าเด็กน้อยถอดเสื้อหนีไปแล้วเจ้าตัวน้อยที่วิ่งเตาะแตะเข้าไปหาท่านพ่อทำเอาเฟนเลย์ตกใจแทบตาย “นายน้อย กลับมา!” นี่ท่านคิดจะส่งเสบียงให้ท่านพ่อท่านหรือไร?
หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่กระวนกระวายใจรีบบินออกไปจะคาบเด็กน้อยกลับมา ทว่า… แม้เฟนเลย์จะเร็ว แต่เด็กน้อยก็ไม่ช้า มิหนำซ ้าเด็กน้อยที่สัมผัสได้ว่าเฟนเลย์ไล่ตามมา เขาก็เพิ่มความเร็วขึ้นเด็กน้อยที่วิ่งไปกลางอากาศ เกิดเสียงวิ่งเหมือนวิ่งบนพื้นดินดังเตาแตะ คนตัวน้อยๆ เช่นเขากลายเป็นลำแสงถึงอย่างไรหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ก็ชะงักไม่ทันได้คาบไว้ มองเจ้าตัวน้อยโถมเข้าไปใน ‘ปาก’ ของท่านพ่อเขาด้วยสองตา…“เฮ้อ”หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ทนดูต่อไปไม่ไหว แต่มันอดที่จะดูต่อไม่ได้ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็เป็นเจ้านายที่มันยอมรับเป็นเจ้านายอย่างเต็มใ
