จ ถือเสียว่าเป็นการส่งครั้งสุดท้ายแล้วกัน ทว่า…“อ้ะเนะ”เด็กน้อยที่กระโจนเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อถูกท่านพ่อของเขาอุ้มขึ้นบ่า จากนั้น…“เก็บ”หรงต้าซือมิ่งที่เปล่งเสียงไพเราะดังสง่า นอกจากจะกลืนกินเศษซากของสวนเอเดนแล้ว เขายังทำให้พลังของสวนเอเดนที่กระจายออกไปเก็บเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะ ‘ป้อน’ ให้เด็กน้อยทาน “อ้าปาก”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่เห็นอาหารแต่ยังคงอ้าปาก เขาก็ทานข้าวอย่างเชื่อฟังแล้ว “ง ่า…”เจ้าตัวน้อยที่ถูกป้อนด้วยพลังที่หลงเหลือของสวนเอเดนก็ ‘อ้วนขึ้น’ อย่างรวดเร็วราวกับลูกโป่งที่ถูกเป่าลมเข้าไป กลับไปเป็นสภาพเมื่อครั้นเขาเพิ่งกลืนต้นไม้แห่งชีวิตอีกครั้ง“เอิ๊กกก…” เด็กน้อยที่รู้สึกเหมือนกินลมคำใหญ่เข้าไปเรอเบาๆ“อิ่มจัง…”“เด็กดี” ต้าซือมิ่งลูบเด็กน้อยอวบอ้วนเบาๆ เขาลุกขึ้นยืนแล้ว แต่บริเวณข้างใต้เท้าของเขาเกิดเสียงดัง แครก ทันทีที่เขายืนขึ้น… มันทลายเป็นช่องว่าง ทำให้เขาขมวดคิ้วทันทีหมาป่าเฟนเลย์ก็งุนงง เพราะว่ามันรู้ดีว่า บริเวณที่สวนเอเดนตั้งอยู่คือศูนย์กลางของจักรวาลแอตแลน คือสถานที่ที่เสถียรที่สุดในจักรวาลทว่าตอนนี้… ที่นี่กลับแตกร้าว? หมายความว่าทั้งแอตแลนก็กำลังพังทลายแล้วหรือหรือว่า… ลูกพี่ท่านนี้เขาจะกลืนกินทั้งแอตแลนนะหมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่มองต้าซือมิ่งทันที มันไม่รู้ว่าจะบรรยายความในใจของตนอย่างไรดี แต่ต้าซือมิ่งไม่ได้กลืนกินแอตแลน ถึงอย่างไรภรรยาและลูกน้องของภรรยายั
