จักรพรรดิอัสมันได้นี่มัน…“น่ากลัวนัก…!”เทพแห่งสงครามไทร์ที่เพิ่งจะรู้สึกหวาดกลัว ศีรษะและเสื้อของเขาก็เปียกไปหมด เขาจินตนาการได้ว่าหากกระบี่เมื่อครู่นี้แทงเข้ามาจริงๆ เขาต้องตายสถานเดียว ไม่มีทางรอดแน่นอนมิหนำซ ้า… แม้เขาจะตายไปก็อาจจะไม่สามารถรักษาชีวิตของจักรพรรดิหูจวิ้นได้ด้วยซ ้า ช่างน่ากลัวจริงๆ สตรีคนนี้…“นางแข็งแกร่งขึ้นเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร! โหดเหี้ยมจริงๆ” ไทร์ไม่เข้าใจ “รู้สึกเหมือนกับว่าเกินปัญญาแล้ว ไปแล้วจริงๆ! สตรีที่ถูกสวรรค์เลือกก็ยังไม่โหดเหี้ยมเช่นนี้!”
“ข้าก็ไม่รู้” ริกเกิร์ตในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากไทร์เท่าไรนัก ทั้งสองชุ่มไปด้วยเหงื่อความรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้ ทำให้แม้พวกเขาจะรู้ว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้วก็อดตึงเครียดไม่ได้ กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นส่วนหูจวิ้น เขานั่งขัดสมาธิลง รอบกายก็ถูกแสงสีขาวเจิดจ้าปกคลุม กลิ่นอายก็รุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องกลับไม่เห็นสภาวะอ่อนล้าจากการสังเวยเลือดที่หว่างคิ้วไปริกเกิร์ตลูบเคราด้วยความโล่งใจ “โชคดีที่จักรพรรดิเตรียมการแต่แรก มิเช่นนี้การต่อสู่ครั้งนี้เราคงพ่ายแพ้สิ้นเชิง”“นั่นน่ะสิ” เทพแห่งสงครามไทร์ปาดเหงื่อพลางคิดถึงก่อนหน้านี้ที่หูจวิ้นให้เขานำแท่นของหัวใจจักรวาลมารวมตัวกับริกเกิร์ตที่นี่เพื่อเตรียมพร้อมกลืนกินสวรรค์เก้าชั้นฟ้าตอนนี้ลองคิดดูแล้ว… ไทร์ต้องยอมเขาจริงๆ “จักรพรรดิวางอุบายได้เหนือคนจริงๆ”“ใช่แล้ว” ริกเกิร์ตพยักหน้า เห
