งื่อบนตัวค่อยๆ แห้งไป ดวงตาคู่หนึ่งยังคงจ้องเยี่ยนอวี๋เขม็ง เขากลัวว่าปฐมราชินีเยี่ยนคนนี้จะเล่นลูกไม้อะไรอีกเยี่ยนอวี๋ในครานี้ นางเก็บกระบี่ไท่ชางคืน ดวงตาที่เหมือนกับมีดวงดาวสีม่วงหม่นในนั้นกลับกำลังมองรอยแตกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่พ่นแสงระยิบระยับออกมาไม่หยุด ปรากฏการณ์เช่นนี้… ทำให้เซ่า
เฮ่าที่หายตัวมาทางนี้อดถามไม่ได้ว่า “นายท่าน พวกเขากำลังทำอะไรหรือ”“กลืนกินสวรรค์เก้าชั้นฟ้า” เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างมั่นใจเซ่าเฮ่าได้ยินดังนั้นก็เกือบจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่ หากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋ตบหลังเขาเบาๆ เพื่อทำให้อาการบาดเจ็บของเขาเสถียร เขาคงต้องอาเจียนเป็นเลือดอีกครั้ง เห็นได้ว่าจักรพรรดิอัสมันทำให้เขาบอบช ้ามาก“ขอบคุณใต้เท้าขอรับ” เซ่าเฮ่ารับรู้ถึงพลังอันอบอุ่นที่ส่งมาจากด้านหลัง สีหน้าก็ดีขึ้นไม่น้อย แต่กลับขมวดคิ้วไม่เลิก “ตอนนี้ควรทำอย่างไร”“ข้าจะลองติดต่อกับสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เจ้า…” เยี่ยนอวี๋ไม่วางใจเซ่าเฮ่า ถึงอย่างไรแอตแลนก็มีเทพพิทักษ์องค์อื่นอีกแต่เซ่าเฮ่ารู้แก่ใจว่า “พวกซีซีน่าจะใกล้ถึงแล้ว เม่ยเอ๋อร์ก็รู้ว่าข้าออกมาตามท่าน อินหลิวเฟิงต้องวิเคราะห์ได้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่”“ดี” เยี่ยนอวี๋จึงเก็บมือ ดวงตากลับไม่ละไปจากรอยแตกแยกนั้นเลยในขณะเดียวกัน… ณ สวรรค์เก้าชั้นฟ้าตูม!วิ้ง! ตูม!…
แสงที่ระเบิดออกมาตลอดเวลาเหมือนกับดอกไม้ไฟก็ทำให้กฎมิติบริเวณภูเขาปู้โจวซานที่แต่เดิมเสถียรลงแล้วโกลาหลอีกครา
