อน! เสียดายน ้าลายที่ข้าอุตส่าห์เตรียมไว้”“เสี่ยวเหลย!” ซีหวังหมู่ตบหน้าเทพอัสนีเบาๆ ทนดูสภาพไร้เลือดราวกับคนตายไม่ได้ “ตื่นสิ!”อินหลิวเฟิงเห็นดังนั้นก็หวาดกลัว “เจ้าเบาๆ หน่อย เดี๋ยวจะถูกเจ้าตบจนตายเอา”“แค่ก” เทพอัสนีที่ถูกตบจนตื่นขึ้นมาก็หมดคำจะพูด “โชคดีที่ข้าแข็งแรง”“แข็งแรงจริงเจ้าจะถูกคนอื่นเขาแทงทะลุศีรษะรึ” ซีหวังหมู่ตอกกลับเทพอัสนี “…” ก็ได้ มันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว!
“ตอนนี้เกิดเรื่องอะไรกันแน่” อินหลิวเฟิงถาม “กูไหน่ไนล่ะ”“ถูกจักรพรรดิหน้าไม่อายคนนั้นใช้ลูกแก้วที่บานเป็นดอกไม้ได้ลูกหนึ่งกลืนกินไป เซ่าเฮ่าไล่ตามไปแล้ว แต่เราก็ไม่รู้ว่าไปที่ไหน” อิงหลงกล่าวด้วยน ้าเสียงไม่สบอารมณ์เม่ยเอ๋อร์หน้าดำหน้าแดงเหมือนกับประตูนรก ดาบเล่มใหญ่ในมือสั่นไม่หยุด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าจิตใจของเม่ยเอ๋อร์กำลังคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว“บางทีข้าอาจจะรู้ว่าพวกเขาไปไหน” อินหลิวเฟิงพูด“ที่ไหน!” เหล่าเทพมองมาที่อินหลิวเฟิงอย่างพร้อมเพรียงอินหลิวเฟิงถามว่า “รอยแตกนั่น พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ากลับไปอย่างไร”“ข้ารู้!” ซีหวังหมู่พาทุกคนบินทะยานไปยังรอยแตกร้าวสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างไม่รีรอเทียบกับความปลอดภัยของเยี่ยนอวี๋แล้ว เฟรย์พวกเขาไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยแม้แต่น้อย พวกซีหวังหมู่ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกพวกเขาเมินเทพพิทักษ์แอตแลนเหล่านี้ไปทันที“ให้ตายเถอะ!” โซลดาที่พบว่าไม่ได้ถูกไล่ตามมาเดินขากะเผลกดูหงุดหงิด “พว
