มีเพียงเฟนเลย์ที่สังเกตเห็นเจ้ำตัวน้อยอ้วนขึ้น หำกเป็นเยี่ยนอวี๋หรือเจ้ำตัวน้อยส่องกระจกเอง พวกเขำสองแม่ลูกคงต้องตกใจอุทำนออกมำว่ำ ‘ผมงอกแล้ว‘เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่มีผมงอกขึ้นมำกมำยอย่ำงเห็นได้ชัดหลุดพ้นจำกสภำพที่ศีรษะมีเพียงขนอ่อน เขำกลำยเป็นเจ้ำตัวน้อยหล่อเหลำผมดกด ำ ทว่ำช่วงเวลำดีๆ มักอยู่ไม่นำน…เอิ๊กกก…เจ้ำตัวน้อยที่เรอเพรำะควำมอิ่ม เขำพลันซูบลง แต่ตัวสูงขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ำเขำ ‘ย่อย’ ไปแล้วแต่กำรย่อยนี้ก็ท ำให้ผมสั้นที่แต่เดิมไม่ ‘สมบูรณ์’ มำกนักถูกย่อยกลับไปเหลือเพียงผมที่มีขนำดยำวหนึ่งนิ้วเฟนเลย์ “…”นี่มันทำรกวิเศษอะไรกันเอิ๊กกก…เด็กน้อยที่เรออีกครั้ง เขำก็ผอมลงไปอีก รอบกำยแผ่ซ่ำนแสงหมอกอันคลุมเครือ ร่ำงของเขำลอยขึ้นแล้ว
“ฮี่…” เด็กน้อยรู้สึกอบอุ่นสบำยตัวมำกจึงหัวเรำะออกมำกลำยเป็นภำพอำรมณ์สุดขั้วสองฝั่งเมื่อเทียบกับต้นไม้แห่งชีวิตที่ยังคงหลั่งน ้ำตำเฟนเลย์เห็นเช่นนี้ก็รู้ว่ำ ของเหลวที่นำยน้อยท่ำนนี้ของมันดูดอย่ำงสุดชีวิตไม่ได้ถูกย่อยไปในทันที เขำสะสมสำรอำหำรไว้ในรูปของไขมันก่อนแล้วจึงค่อยๆ ย่อยมันในตอนนี้ควำมสำมำรถเช่นนี้… ไร้เทียมทำนจริงๆโฮ…ต้นไม้แห่งชีวิต ‘มอง’ เด็กน้อยย่อยสำรอำหำรของมันกับตำตนเอง ในที่สุดก็อดร้องไห้ฟูมฟำยออกมำไม่ได้ ท ำเอำผู้ที่ได้ยินรู้สึกโศกเศร้ำ ผู้ที่เห็นหลั่งน ้ำตำเฟนเลย์ได้แต่ปลอบประโลมว่ำ “อย่ำงน้อยเจ้ำก็ไม่ถูกกินจนหมดจงพอใจเสียเถอะ”โฮ…ต้นไม้แห่
