งชีวิตเสียใจจนน ้ำตำไหลเป็นแม่น ้ำแล้วเอ๋เฟนเลย์พบว่ำ น ้ำตำที่ไหลออกมำของต้นไม้แห่งชีวิตมีพลังชีวิตที่ไม่เลว มันจึงดูดด้วย
“…”ต้นไม้แห่งชีวิตต้นน้อยหยุดร้องทันที เพรำะว่ำน ้ำตำที่เสียไปล้วนเป็นส่วนที่บริสุทธิ์เช่นกัน…“ท ำไมไม่ร้องแล้วล่ะ” เฟนเลย์รู้สึกเสียดำยต้นไม้แห่งชีวิตต้นน้อยถูกบังคับให้พูด “เจ้ำมันตีชิงตำมไฟ”“แหม สมแล้วที่เป็นต้นไม้ปัญญำ เจ้ำพูดเป็นหรือนี่ เหตุใดแต่ก่อนจึงไม่เคยเห็นเจ้ำปริปำกเลย” เฟนเลย์ตื่นเต้นและเย้ำแหย่ต้นไม้แห่งชีวิต แต่ต้นไม้แห่งชีวิตรวบกิ่งก้ำนสำขำของตนไว้นิ่งแล้วส่วนเจ้ำตัวน้อย เขำก็หลับไปในกลุ่มแสงอย่ำงมีควำมสุขในขณะเดียวกัน…“ไม่มีกำรตอบสนอง?”เยี่ยนอวี๋ที่รอมำนำนพบว่ำกฎกำรล่อลวงของแอตแลนนอกจำกจะยังคงสลำยไป แต่กลับไม่ได้ท ำให้ร่ำงกำยร่ำงนี้ของตนเกิดกำรตอบสนองใดๆ“หรือว่ำกู้จื่อเฟิงเดำผิด หรือไม่ก็ร่ำงกำยร่ำงนี้เคยถูกข้ำขัดเกลำไม่เหลงเหลือ ‘ร่องรอย’ ใดๆ ของแม่นำงน้อยเยี่ยนจื่ออวี๋จึงไม่สำมำรถตรวจสอบได้?” เยี่ยนอวี๋ไม่สำมำรถมั่นใจได้ว่ำเป็นเพรำะสำเหตุใด
ทว่ำ… ขณะที่นำงคิดไม่ออกนั่นเอง รำวกับว่ำมีกำรชี้น ำบำงอย่ำงในควำมมืด ท ำให้นำงมองเข้ำไปในหัวใจของนำงด้วยสัญชำติญำณ ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นกำรกระท ำที่ไม่ได้ตั้งใจ ทว่ำกำรมองเข้ำไปเช่นนี้ท ำให้นำงพบว่ำหัวใจของนำงแดงขึ้นกว่ำเดิมเล็กน้อย?เยี่ยนอวี๋ชะงัก เพรำะว่ำหัวใจของนำงไร้ซึ่งควำมรู้สึกผิดปกติใดๆหำกไม่ใช่เพรำ
