ะบังเอิญมองเข้ำไปในหัวใจของตนเอง นำงก็คงไม่พบควำมเปลี่ยนแปลงอันเล็กน้อยนี้“เป็นไปได้อย่ำงไร” ในขณะที่เยี่ยนอวี๋ไม่เข้ำใจ นำงยังคำดเดำไว้อีกแบบหนึ่ง นำงใช้พลังไท่ชูผนึกหัวใจของตนเองไว้ และเฝ้ำดูกำรเปลี่ยนแปลงอย่ำงเงียบๆผ่ำนไปนำน…นำงพบว่ำกฎกำรล่อลวงของแอตแลนไม่ได้สลำยไป มันรวมตัวเข้ำไปในหัวใจของตนเอง ไร้รูป ไร้เสียงและไร้ร่องรอยรำวกับสลำยไปอย่ำงเป็นธรรมชำติ ทว่ำอันที่จริงเข้ำไปอยู่ในหัวใจนำงเองเพรำะเหตุใดกัน?เพรำะว่ำ… เยี่ยนอวี๋รู้ว่ำนำงสำมำรถยืนยันได้ว่ำแม่นำงน้อยเยี่ยนจื่ออวี๋คนนี้คือควำมเป็นมนุษย์ของตนเอง ในขณะเดียวกันก็เป็นกฎกำรล่อลวงของสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ
ถ้ำหำก… นำงเดำไม่ผิด นำงในครำนั้นคงรับรู้ถึงควำมไม่แน่นอนของกำรด ำรงอยู่ของพลังกฎเกณฑ์นี้ ดังนั้นเมื่อนำง ‘เติบโตและเปลี่ยนร่ำง’ กลำยเป็นปฐมรำชินีเยี่ยน นำงก็ก ำจัดมันทิ้งอย่ำงไม่รู้ตัวนำงเป็นทั้งเทพผู้สร้ำงสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ และเป็นต้นก ำเนิดของสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ นำงลบล้ำงพลังประเภทนี้ออกไปก็เท่ำกับกำรก ำจัดพลังประเภทนี้ออกจำกสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำบัดนี้… นำงผสำนกลับไปยังควำมเป็นมนุษย์ของตนเอง แก่นแท้ของนำงก็หลอมรวมกฎกำรล่อลวงนี้กลับมำด้วย“เช่นนี้นี่เอง” เยี่ยนอวี๋เข้ำใจแล้วและนำงก็รู้สึกขอบคุณสัญชำติญำณในครำนั้นของตนเอง มิเช่นนั้นในมหำสงครำมเทพและมำรแอนนำอำจจะหยั่งรู้กฎประเภทนี้ได้ ซึ่งจะท ำให้เผ่ำมำรได้ปกครองสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ ผลที่ตำ
