แลนด้วยชั่วจังหวะหนึ่ง นำงคิดอยำกจะท ำเช่นนี้ส่วนลูกและสำมี รวมถึงลูกน้องของนำง นำงคิดว่ำนำงปกป้องไว้ได้ แต่อำรมณ์ชั่ววูบนี้เกิดขึ้นพียงครู่หนึ่งก็ถูกนำงข่มลงไปแล้วเพรำะว่ำแอตแลนและสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำในครำนี้ไม่ใช่สองจักรวำลที่แยกออกจำกกันอย่ำงอิสระ
กำรที่นำงท ำลำยจักรวำลหนึ่งทิ้งย่อมส่งผลกระทบต่ออีกจักรวำลหนึ่ง กระทั่งทั้งสองจักรวำลจะแตกละเอียด ดังนั้นนำงจึงไม่ได้ท ำเช่นนี้ นอกจำกนี้… นำงก็จะไม่ท ำเช่นนี้แล้ว มันน่ำเศร้ำสลดเกินไปเทพแอตแลนสมควรตำย พวกเขำบุกรุกสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ แต่ปราชำชนแอตแลนเล่ำ มิหน ำซ ้ำ… อันที่จริงนำงมั่นใจมำกว่ำนำงสำมำรถปกป้องเหล่ำขุนเขำและท้องทะเลและลูกของนำงได้ แต่เอ้อร์เหมำพวกเขำรวมถึงสำมีของนำง นำงไม่มั่นใจนัก เพรำะว่ำพวกเขำไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนำงโดยตรง ดังนั้น… เยี่ยนอวี๋ที่หลุดออกจำกสองจักรวำล นำงก็ค่อยๆ หลับตำลง เตรียมจะกลับไปแล้วทว่ำ…“แม่”เสียงของเจ้ำตัวน้อยกลับดังก้องในหูของเยี่ยนอวี๋ในครำนี้ ท ำเอำเยี่ยนอวี๋ชะงักงันและมองไปตำมเสียง จำกนั้น…“แม่”เจ้ำตัวน้อยที่ล ำตัวเปล่งแสง เขำก็อยู่ข้ำงกำยเยี่ยนอวี๋จริงๆ และยังโถมใส่นำงอย่ำงดีอกดีใจเยี่ยนอวี๋กอดเด็กน้อยไว้ด้วยสัญชำติญำณ รู้สึกได้ว่ำเด็กน้อยคนนี้มีตัวตนอยู่จริง นี่มัน…“เสี่ยวเป่ำ?” เยี่ยนอวี๋รู้สึกงงงัน
เยี่ยนเสี่ยวเป่ำดีใจ “แม่…”เยี่ยนอวี๋รีบสัมผัสตัวเด็กน้อยทันทีจึงมั่นใจว่ำอนุสติของเด็กน้อยคงจะ
