‘หลุดออกจำกมหำจักรวำลทั้งสอง’ ด้วยเช่นกัน เพรำะว่ำอันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ร่ำงที่แท้จริงของเขำ“ฮี่” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเองไม่รู้ตัว อันที่จริงร่ำงจริงของเขำก ำลังนอนหลับ แต่นี่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อกำรกอดท่ำนแม่ของเขำใน ‘ควำมฝัน’นี่เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยทีหนึ่ง “เสี่ยวเป่ำเก่งที่สุดเลย” เด็กขนำดนี้ก็หลุดออกมำมหำจักรวำลทั้งสองตำมนำงมำอยู่จุดสูงสุดของจักรวำลนี้ได้ ท ำให้ควำมรู้สึกโดดเดี่ยวของนำงหำยไปทันที“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกชมดีใจมำก ยังพูดกับท่ำนแม่ของเขำว่ำ “พ่อ ให้เป่ำกัด ต้นไม้ ดื่มนม อร่อย เป่ำมีควำมสุข”“มิน่ำเสี่ยวเป่ำของเรำโตขึ้น” เดิมทีเยี่ยนอวี๋คิดว่ำที่เด็กน้อยตัวใหญ่ตัวโตขึ้นเป็นเพรำะร่ำงวิญญำณและร่ำงจริงมีควำมต่ำงกัน ไม่คิดว่ำ…เดี๋ยวนะ“เสี่ยวเป่ำ ผมเจ้ำงอกแล้ว” เยี่ยนอวี๋ลูบผมยำวหนึ่งนิ้วของเด็กน้อย รู้สึกตกใจมำก “ดกด ำดีด้วย”
เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเองก็ตกใจ เมื่อเขำจับศีรษะของตนเอง เขำก็ยิ้มร่ำจนตื่นขึ้นมำจำกนั้น… ‘เด็กน้อย’ ในอ้อมอกของเยี่ยนอวี๋ก็หำยไปทว่ำในขณะเดียวกัน เสียงสง่ำดุจพิณที่นำงคุ้นเคยดีก็ดังขึ้นในใจนำง ‘ภรรยำไม่ต้องเป็นห่วง เสี่ยวเป่ำกลับมำอยู่กับข้ำแล้ว’เยี่ยนอวี๋ยิ้มเล็กน้อย “เจ้ำค่ะ”เมื่อตอบเสร็จ เยี่ยนอวี๋ก็กลับเข้ำไปในร่ำงของตนเอง ถึงอย่ำงไรกำรหลุดออกจำกสองมหำจักรวำลเช่นนี้ก็ไม่สำมำรถด ำรงอยู่ได้นำนนัก ทว่ำกำรหลุดออกไปครั้งนี้ท ำให้เยี่ยนอวี๋ได้รับประโยชน์มำ
