้ามเหล่านี้ทว่าซีหวังหมู่ไม่รู้ว่าเยี่ยนอวี๋จำศีลอยู่จริงๆ มันถ่มน ้าลายใส่ทันที“ปฐมราชินีของเราทำอะไรเกี่ยวอะไรกับเจ้า บอกมาก่อนว่าเจ้าจับจวินโฮ่วและนายน้อยของเราไว้ที่ไหน”“นั่นน่ะสิ!” เทพอัสนีเองก็ไม่รู้ว่านายท่านของพวกมันกำลังจำศีลคิดว่านายท่านอารมณ์ไม่ดีจึงไม่ออกมาเพียงส่งเม่ยเอ๋อร์ออกมาจัดการแทน “สามีและลูกของปฐมราชินีของเราถูกเจ้าจับไว้ เจ้ายังตีหน้าซื่อมาพบปะเหมือนเป็นเพื่อนปฐมราชินีของเราอีก ถุย!จอมปลอม!”“ถูกนายท่านด่าไม่พอ ยังมาหาเรื่องให้ด่าถึงที่อีก แต่ว่านะน ้าลายของนายท่านเรามีค่ามากนัก ไม่ปล่อยให้สูญเปล่าไปกับคน
อย่างเจ้าหรอก มาทางไหนกลับทางนั้นซะ ไปๆๆ!” ซีหวังหมู่หงุดหงิดมาก มันยังกัดฟันตลอดเวลา ทำท่าอยากจะกัดคน“จักรพรรดิหูจวิ้น เชิญกลับ” อินหลิวเฟิงเก็บพัด เชื้อเชิญอย่างสำรวมกิริยา“ข้าอยาก…”“เจ้าอยากทำอะไรพวกเราไม่อยากรู้ หากไม่ไปอีกข้าจะกัดแล้วจริงๆ นะ!” ซีหวังหมู่แยกเขี้ยว นัยน์ตาดุดัน กลิ่นอายอำมหิตทั่วเรือนร่างแผ่ซ่านออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่“ฝ่าบาท จัดการพวกเขาเลย!” ชายเคราแดงก็ทนไม่ไหวแล้ว“มาสิ!” เทพอัสนีชกหน้าอก เสียงฟ้าร้องดังโครมครามด้วยเหตุนี้หูจวิ้นจึงแน่ใจแล้วว่าเยี่ยนอวี๋คงไม่อยากเจอเขาจริงๆไม่ใช่เพราะจำศีลอยู่ มิเช่นนั้นลูกน้องของนางคงไม่คิดจะสู้ด้วยจริงๆดูไม่กลัวว่าเสียงที่ดังโหวกเหวกจะส่งผลกระทบต่อนางเลยในเมื่อเป็นเช่นนี้… หูจวิ้นยังคงถามหยั่งเชิงเป็
