นครั้งสุดท้าย“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่ คิดว่าพรุ่งนี้ปฐมราชินีเยี่ยนคงสบายใจขึ้นไม่น้อยแล้ว”ซีหวังหมู่ตอกกลับทันที “ถุย! จวินโฮ่วและนายน้อยของเรากลับมาเมื่อไหร่ นายท่านของเราถึงจะเจอเจ้า! อ้อไม่ ไม่สิ! นายท่านของเราอยากเจอก็เจอ ไม่อยากเจอ เจ้ามาก็ไม่มีประโยชน์”
“ถูกต้อง!” เทพอัสนีเดินออกมา “ข้าว่านะอย่ามาพูดพล่ามให้มากความเลย! แน่จริงก็มาสิ! บีบสิ! ต่อยสิ! ข้าเบื่อที่ต้องมาคุยกับพวกเจ้าที่คิดเล็กคิดน้อยจริงๆ สู้กันสักยกให้รู้แล้วรู้รอดไปก็จบแล้ว”“พูดได้ดี! จัดสักยก!” ซีหวังหมู่พูดจบก็คำรามอย่างเกรี้ยวกราดเสียงคำรามโหดร้ายประหนึ่งจะทะลุทองทะลวงหินให้แตก ทำให้เทพในเมืองแอตแลนต่างพากันเข้ามาใกล้ทางฝั่งนี้ เพื่อสำรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้นหูจวิ้นนัยน์ตาเคร่งขรึม… อินหลิวเฟิงกลับลูบขนขาของซีหวังหมู่ซีหวังหมู่ที่ร่างใหญ่ขึ้น ร่างกายน้อยๆของเขาก็ทำได้แค่ลูบขนขาอีกฝ่าย แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ… อินหลิวเฟิงอยากจะบอกว่า “ซีซี ใจเย็นๆ จวินโฮ่วและนายน้อยของเรายังอยู่ในมือพวกเขา ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง นายท่านก็ไม่อยากพูดถึง ตอนนี้สู้กันน่าจะไม่ดี ประเดี๋ยวนายท่านยังต้องออกมาห้ามพวกเรา เช่นนี้ก็เข้าทางจักรพรรดิคนนี้น่ะสิ”“ก็ถูก” ซีหวังหมู่ที่สงบอารมณ์ลงในทันที กลิ่นอายอำมหิตทั่วร่างของมันจางลง ช่างเชื่อฟังเหลือเกิน…หูจวิ้น “…”เขาที่อ ้าอึ้งพูดอะไรไม่ออกก็เดินหันหลังออกไปทันทีแม้เทพพิ
