าไม่ชอบเป็นฝ่ายรับและไม่ชอบรอ” เยี่ยนอวี๋วางจอกสุราลงหันหลังเดินออกจากวิหารจู่ๆ กู้จื่อเฟิงลุกขึ้นยืน “ท่านไม่กลัวว่าจะเสียใจภายหลังหรือ ท่านไม่รู้ด้วยซ ้าว่าในสุรามีอะไร”“ผู้ที่เกิดในสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ย่อมสมควรตายในสวรรค์เก้าชั้นฟ้า” เยี่ยนอวี๋กลับตอบไม่ตรงคำถาม นางเดินออกจากวิหารไปแล้วจากนั้นก็เห็นหูจวิ้นที่รออยู่ข้างนอกอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าเยี่ยนอวี๋มั่นใจว่าหูจวิ้นไม่ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่นี้ของนางและกู้จื่อเฟิง ถึงอย่างไรวิธีการของกู้จื่อเฟิงก็เหนือชั้นนักดังนั้นหูจวิ้นที่รออยู่ตรงนี้เพียงเพื่อต้องการทดสอบ ‘ผลลัพธ์’เมื่อเยี่ยนอวี๋ออกมา เขาก็รู้ว่ากู้จื่อเฟิงทำสำเร็จอีกแล้ว ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มจริงใจออกมา “ปฐมราชินีเยี่ยนไปแล้วหรือ”“ใช่ กลัวว่าเจ้าจะลงมือกับลูกน้องเก่าของข้า ต้องกลับไปดูเสียหน่อย” เยี่ยนอวี๋ยิ้มมุมปาก เดินผ่านหูจวิ้นออกจากกรมแสงสว่างอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดหูจวิ้นกลับสะอึกกับคำพูดของนางอยู่นาน ถึงอย่างไรเขาก็วางแผนจัดการลูกน้องเก่าของเยี่ยนอวี๋จริงๆ แต่จนถึงบัดนี้ เขายัง
ไม่ได้รับข่าวใดๆ เลยซึ่งนี่ก็เพียงพอที่จะบอกว่าแผนการของเขาล้มเหลว เมื่อถูกเยี่ยนอวี๋เอ่ยถึงเช่นนี้… หูจวิ้นพลันรู้สึกว่าตนเองถูกหลอกลวงอีกครั้ง ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกับตอนที่ถูกต้าซือมิ่งหลอกก่อนหน้านี้ไม่นาน ทำให้เขารู้สึกขัดเคืองอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่ว่าเขาจะเคืองอย่างไร เยี่ยนอวี๋ก็จากไ
