กู้จื่อเฟิงถามพลางยิ้มจางๆ ก่อนจะนำเยี่ยนอวี๋เข้าไปในวิหาร“ข้าน้อยด้อยความสามารถ เต็มใจที่จะไขปริศนาให้ปฐมราชินี”เยี่ยนอวี๋ก้าวเข้าไปในวิหาร พบว่าหูจวิ้นไม่ได้ตามมาด้วย นางอดยิ้มไม่ได้ “ท่านกู้เนื้อหอมในแอตแลนจริงๆ”“ก็แค่รู้สถานการณ์เท่านั้น” กู้จื่อเฟิงชงชาให้เยี่ยนอวี๋ด้วยตนเองหลังจากที่นางนั่งลงแล้วเนื่องจากไม่ต้องเป็นห่วงต้าซือมิ่ง เยี่ยนอวี๋ในครานี้จึงดูเขาชงชาได้อย่างสงบและสบายใจ พูดตามตรงดูดีไม่เบา ถึงอย่างไรชุนซิ่นจวินท่านนี้ก็มีใบหน้างดงาม งามกว่าดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิและพระจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงแม้เจ้าจะรู้ว่าเขาใจดำ วางแผนทำร้ายเจ้าได้ ข้างในไม่ได้เหมือนภายนอกที่อ่อนโยน ใจกว้างและเมตตา แต่เมื่อเจ้าต้องเผชิญหน้ากับเขาก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความงามของเขา เพราะว่าบุรุษคนนี้ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือลักษณะนิสัยล้วนไร้ซึ่งความดุดันก้าวร้าว นี่คือพรสวรรค์อย่างหนึ่ง สามารถทำให้ผู้ที่ถึงแม้จะรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีแต่ก็ยอมรับในตัวเขาโดยไม่รู้ตัวทว่า… เยี่ยนอวี๋ไม่เป็นเช่นนั้น นางถามอย่างมีแผนการในใจว่า“พูดมาเถอะ ข้าจะลองฟังดู”
“เชิญดื่มชาก่อน” กู้จื่อเฟิงไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย แต่เยี่ยนอวี๋ไม่ได้รับชาในมือของเขามากู้จื่อเฟิงยิ้มเล็กน้อย วางชาลงข้างหน้าเยี่ยนอวี๋อย่างดื้อรั้นก่อนจะเริ่มพูดว่า “เยี่ยนจื่ออวี๋ก็คือปฐมราชินีตัวท่านเอง”เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วไม่พูดอะไร แสดงสีหน้า ‘แถต่อไปสิ’“นางคือคว
