็บๆ เป่ากลัว…”เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อย “แต่เสี่ยวเป่าก็จะได้ครอบครองหมาป่าใหญ่หล่อเหลาตัวนี้นะ”“ไม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าไม่เสียดายแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรเฟนเลย์ไม่ได้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐานความงามของเขา ทั้งไม่วิบวับและยังแดงจัดอีกด้วย เป่ากลัวโลกี “…”นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมีคนปฏิเสธความจงรักภักดีของเฟนเลย์เอาเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กไร้เดียงสาอยู่ดี ไม่รู้ว่าเฟนเลย์แข็งแกร่งเพียงใด
หมาป่ายักษ์เฟนเลย์หดหู่ใจมาก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นความภักดีที่จริงใจที่สุดของมันครั้งหนึ่ง ก่อนหน้านี้มันจำเป็นต้องภักดีเพราะถูกบีบคั้นหรือไม่ก็เป็นผลประโยชน์แลกเปลี่ยนหรือมีผลประโยชน์ร่วมกันส่วนเยี่ยนอวี๋ นางก็ทำได้เพียงปลอบเด็กน้อยต่อไป “แม่รับรองว่าจะไม่ทำให้เสี่ยวเป่ารู้สึกเจ็บ ดีหรือไม่”เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านแม่ของเขาตาปริบ แม้จะไม่ได้พูดว่า ‘ไม่’แต่ก็แสดงสีหน้าชัดเจนถึงอย่างไรเยี่ยนอวี๋ถูกมองเช่นนี้ก็ทำไม่ลง นางจึงทำได้เพียงถอยก้าวหนึ่งและขอร้องว่า “เช่นนั้นเสี่ยวเป่าถ่มน ้าลายแทนนะ”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบตกลงทันที ยังถ่มน ้าลายใส่หัวใจขนาดใหญ่ของเฟนเลย์ที่โชกไปด้วยเลือดเฟนเลย์ “…”เอ่อ… มีกลิ่นนมโลกี “…”เอ่อ… แบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ?แต่ไม่ว่าโลกีคิดอย่างไร ถึงอย่างไรเยี่ยนอวี๋ก็สลักผนึกลึกลับตัวหนึ่งลงไปบนหัวใจของเฟนเลย์แล้ว
เพียงแค่ชั่วขณะ… เฟนเลย์ยักษ์ก็สัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างตนเองและนายน้
