เจ้าตัวน้อยลงจากเตียงด้วยตนเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ใส่รองเท้าอย่างตั้งอกตั้งใจท่าทีนั่นดูเหมือนว่าจะไม่ได้สังเกตว่าท่านพ่อและท่านแม่กำลังทำอะไรกันเยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย ต้าซือมิ่งก็ทาบอยู่บนลำตัวของภรรยาเช่นนั้น ไม่ได้สนใจเด็กน้อยทว่าเจ้าตัวน้อยใส่รองเท้าเสร็จก็มองไปที่ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาอีกครั้ง “ไปสิ จับพ่อสีดำ”เยี่ยนอวี๋ “…” นางผลักต้าซือมิ่งออกและลุกขึ้นกำลังจะไปอุ้มเด็กน้อย อยากรู้ว่าเด็กน้อยกำลังละเมอหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ทว่าเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดจบ เขาก็เอามือไขว้หลังไว้ ท่าทางราวกับเจ้าใหญ่นายโตเดินออกไปข้างนอกด้วยฝีเท้าที่เร็วและมั่นคงแล้ว“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋รีบตามไป แต่ไม่ได้จับเด็กน้อยไว้ นางพอจะเข้าใจสถานการณ์ของเด็กน้อยแล้ว เขาคงจะ ‘ฝันถึง’ ท่านพ่อสีดำของเขา ถึงอย่างไรไม่ว่าเช่นไร เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ดูจริงจังมาก อีกทั้งเมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตู ประตูก็เปิดออกเอง ไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร
จิ่วอิงที่นั่งรออยู่นอกประตู เมื่อมันตั้งสติได้ก็เห็นเจ้าตัวน้อยที่เปล่งแสงไปทั่วเรือนร่างกำลังปีนธรณีประตู ช่วยไม่ได้ เขาตัวเล็กเกินไป ยังไม่สามารถก้าวข้ามธรณีไปได้ ต้องปีนอย่างเดียวเยี่ยนอวี๋หัวเราะทันที ในขณะเดียวกันก็เดินไปอุ้มเด็กน้อยที่กำลัง‘ลำบาก’ ขึ้นมา ถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวเป่าบอกทาง แม่พาเดินดีหรือไม่”“ดีขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้า ครั้นกำลัง
