มิคาเอลพูดไม่ออก นางยืนเงียบอยู่ที่เดิมราวกับกำลังเสียใจปนประหลาดใจ และราวกับสะเทือนใจเยี่ยนอวี๋กลับไม่มองนาง แต่กลับหันกลับไปมองชายข้างกายเดิมทีนางอยากจะถามความเห็นของเขาเอง แต่กลับเห็นฝ่ายหลังกำลังมองมาที่นางด้วยดวงตาสีทองสุกใสดุจอำพันใส ประกายระยิบระยับน่าหลงใหลยามต้องแสงอาทิตย์“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” มิคาเอลที่ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วกล่าวด้วยน ้าเสียงนุ่มนวล “หรง เจ้ารู้ว่าข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้าแค่กังวลว่าหากข้าคุยกับเจ้าเพียงลำพังจะทำให้ปฐมราชินีเยี่ยนไม่พอใจจึงขออนุญาตนางก่อน ไม่คิดว่าจะทำให้เข้าใจผิด”เมื่อนางพูดจบ…เอิ๊กกก…อินหลิวเฟิงที่เรอเสร็จลูบหน้าอกตนเองเบาๆ จากนั้นก็คุยกับเซ่าเฮ่า “มา ดื่มชา ชานี้เขียว[1]ดีจริงๆ”เซ่าเฮ่า “?”
นี่จะทำอะไรกันแน่อินหลิวเฟิงจึงดื่มชาของตนอย่าไม่สนใจใคร จึ๊ๆเซ่าเฮ่า “?”ทำไมรู้สึกว่าน ้าชาคำนี้มีความหมายอย่างอื่นนะทว่าไม่ว่าน ้าชานี้มีความหมายอะไร ต้าซือมิ่งผมสีทองก็เข้าใจแล้ว เพราะว่าเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่มิคาเอลพูดเลย เขาเอาแต่มองภรรยาไม่ละสายตา เพราะว่าต้าซือมิ่งสีทองรู้สึกได้ว่าภรรยากำลังหึงเหมือนกับหมาป่าตัวน้อยที่กำลัง ‘ปกป้องอาหาร’ ปกป้องเขาไว้อย่างใกล้ชิด เมื่อมีคนยื่นกรงเล็บหาเขา นางก็ปัดทิ้งอย่างดุร้ายและว่องไวทันที ช่างเด็ดขาดจริงๆ“หรง?” มิคาเอลจำเป็นต้องเพิ่มเสียงอีกครั้ง น ้าเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย ทว่ายังคงมาดและท่า
