ื่อพูดจบ มิคาเอลก็กลับไปที่นั่งของตนไม่ได้ถามเยี่ยนอวี๋ต่อ อาจจะเป็นเพราะรู้ดีแก่ใจว่าถามไปก็มีแต่ทำให้ตนเองอับอาย“ฮ่าๆๆ” หูจวิ้นหัวเราะกลบเกลื่อนสถานการณ์ชวนอึดอัด “ดูสิหรงต้าซือมิ่งเทพเจ้าแห่งความมืดที่เดิมทีเป็นผู้เดียวดายและหยิ่งผยอง บัดนี้กลับขจัดความเย่อหยิ่งทั้งหมดทิ้งเพื่อปฐมราชินีเยี่ยนปฐมราชินีเยี่ยนเก่งกาจจริงๆ”เยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้นกำลังจะตอบ… ต้าซือมิ่งสีทองกลับชิงพูดขึ้นว่า “ใครมีภรรยาที่งดงามและแสนดีเช่นนี้ย่อมต้องโอนอ่อนต่อนางแต่เจ้าไม่มี ย่อมมิอาจเข้าใจได้”หูจวิ้น “…” เขารู้สึกเหมือนถูกมีดแทงจนพูดไม่ออกเฟรย์ “…” เหมือนถูกพาดพิงเด็กน้อยยังดึงดันเสริมว่า “ใช่”เหล่าเทพฝั่งเยี่ยนอวี๋อมยิ้ม อินหลิวเฟิงลุกขึ้นยิ้มพูดว่า “มา ทุกท่านดื่มชา ชาดี เขียวเช่นนี้”“ดื่มชา” แม้กู้จื่อเฟิงเองก็รู้สึกว่าคำพูดของคุณชายตรงข้ามท่านนี้จะแปลกพิกล แต่ในจังหวะที่ชวนอึดอัดเช่นนี้ควรดื่มชาผ่อนคลายจริงๆ
“ดื่มชา” เทพทั้งแปดพากันดื่มชาคนทั้งห้องโถงเริ่มดื่มชา“ข้าว ของเป่าล่ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ไม่อยากดื่มชา เขาไม่เห็นของกินน่าทานจนถึงบัดนี้ รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาไม่อยากกินขนมหรือดื่มชาแล้ว“ข้าน้อยเลินเล่อเอง” กู้จื่อเฟิงรีบลุกขึ้นกล่าวขอโทษ “สาวใช้ยกอาหารมา”คนรับใช้ในห้องโถงเริ่มวุ่นวายทันที พวกเขายกอาหารอ่อนและอาหารเหลวที่เจ้าตัวน้อยทานได้ให้เขาก่อนเยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจ รอท่านพ่อของเขาป้อ
