นข้าวให้ต้าซือมิ่งสีทองที่เข้าใจว่าเด็กน้อยนั่งนิ่งๆ เพื่ออะไร เขาก็เริ่มตักอาหารป้อนใส่ปากของเด็กน้อยอย่างคล่องแคล่วงานเลี้ยงเริ่มมีบรรยากาศของงานเลี้ยง ถึงอย่างไรเหล่าเทพฝั่งเยี่ยนอวี๋ก็มีความสุขมากกับการกินดื่มจักรพรรดิหูจวิ้นแนะนำแอตแลนให้เยี่ยนอวี๋ฟังอย่างคร่าวๆจากนั้นก็เริ่มเสวยของตนเอง ไม่ได้พูดจาเป็นพิธีจอมปลอมเหล่านั้นอีก แม้เขาอยากจะพูด แต่เขาตั้งรับการตอบสนองของเยี่ยนอวี๋ไม่ไหวจริงๆ
เอิ๊กกก… เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ทานอิ่มและเรอเสร็จแล้ว เขาก็ลูบท้องน้อยๆ ของตนเองก่อนจะขดตัวในอ้อมอกของท่านพ่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังจะนอนเหมือนกับลูกหมูตัวหนึ่ง น่ารักน่าชัง ทำเอาเยี่ยนอวี๋อดลูบเด็กน้อยไม่ได้ “กินเสร็จแล้วหรือ”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบตาปรือ เห็นได้ว่าง่วงนอนมาก ตาจะปิดอยู่แล้วเยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยสองสามที “เช่นนั้นก็นอนเถอะ”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบเสร็จก็หลับไป ลมหายใจยาวและมั่นคง หลับไปอย่างรวดเร็วต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อย “เมื่อไหร่จะโต”“ตัวเล็กแบบนี้ตลอดไปไม่ดีหรือ น่ารักจะตาย” เยี่ยนอวี๋ลูบขนอ่อนบนศีรษะของเด็กน้อย รักเด็กน้อยตัวน้อยๆ เช่นนี้จริงๆอินหลิวเฟิงอดพูดไม่ได้ว่า “ไม่ใช่สิ กูไหน่ไน เสี่ยวเป่าโตช้าเช่นนี้ คงไม่ใช่เป็นเพราะท่านหรอกนะ ก่อนหน้านี้ตัวยังหดเล็กลงด้วย เช่นนั้นคงไม่ดีหรอก จะเป็นผลเสียต่อความแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจเสี่ยวเป่าเชียวนะ ถึงอย่างไรเด็กก็ควรเติบ
