ขาจูบท่านพ่อของเขา “รัก! เป่ารักพ่อ! ว้าววว”“นายน้อยรักไข่มุกมากกว่ามั้ง” ซีหวังหมู่พูดแทงใจดำเยี่ยนเสี่ยวเป่าแกล้งไม่ได้ยิน เขาเล่นไข่มุกต่อไป เยี่ยนอวี๋หัวเราะไม่ได้สนใจเหล่าเทพแอตแลนที่เอาแต่มองนางก่อนจะจากไป ดูนางทำตัวสบายเหมือนกับอยู่บ้านตนเองมาก
ในขณะเดียวกัน หูเฮ่อที่เดินเข้าไปในปราสาทองค์หญิงอดถามไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ ปล่อยพวกเขาไปเช่นนี้หรือ”“มิเช่นนั้นเล่า” จักรพรรดิหูจวิ้นถามกลับเฟรย์พูดขึ้นว่า “ตราบใดที่เจ้าต้องการ เจ้าสามารถกำราบพวกเขาได้แน่นอน แต่เจ้าไม่อยาก และยังทอดทิ้งเอเลน่าด้วย เจ้ามันไร้หัวใจ!”ก่อนหน้านี้เฟรย์ไม่กล้าพูด เนื่องจากแรงกดดันของจักรพรรดิหูจวิ้นเมื่อครู่ ตอนนี้นางรู้สึกอิจฉาปฐมราชินีที่สามีไปเล่นหูเล่นตาด้วยนางมิอาจอดกลั้นไว้ได้อีก “หูจวิ้น เจ้าคงไม่ได้ชอบสตรีนางนั่นหรอกนะ! คิดจะเมตตานางรึ!”“ฝ่าบาท กระหม่อมขออำลา” กู้จื่อเฟิงไม่ต้องการมีส่วนร่วมในเรื่องครอบครัวของจักรพรรดิ เตรียมจะจากไป ทว่าองค์ชายหูเฮ่อกลับพูดขึ้นว่า “จะว่าไปแล้ว ปฐมราชินีนั่นเหมือนกับว่าจะมองท่านกู้ต่างออกไป พวกท่านเคยรู้จักมาก่อนหรือ”“สามหาว!” จักรพรรดิหูจวิ้นกริ้วตวาดใส่สองแม่ลูกไร้สมอง“สมองหมูเช่นเพวกเจ้าคิดเป็นแต่เรื่องไร้สาระ เด็กดีเช่นเอเลน่าถูกพวกเจ้าอบรมเป็นเช่นนั้น น่าอับอายสิ้นดี ไสออกไปพิจารณาตนเองใหม่ซะ”
“ฮึ” เฟรย์หัวเราะเย็นชา “พิจารณาตนเอง จะได้ให้เจ้าและปฐมราชินีนั่นมีค
