ืออัญมณีที่เปล่งแสงหลากสีมาให้“ว้าว…” เด็กน้อยหายโกรธทันที เขากุมไข่มุกระยิบระยับนั่นไว้แล้วเฟรย์กลับเบิกตามอง “นั่นมัน…”“มุกแห่งแสงสว่างของลัทธิแสงสว่าง” กู้จื่อเฟิงเอ่ยขึ้นทีละคำรู้สึกตกใจเหมือนกับถูกฟ้าผ่าริกเกิร์ต ผู้เฒ่าที่มีฟันสีทองเต็มปากก็อดพูดไม่ได้ในยามนี้ว่า“มิน่าพลังของหรงจึงพัฒนาขึ้นอย่างมาก เขาพบวิหารแห่งแสงสว่างแล้วนี่เอง!”ดวงตาสีฟ้าของจักรพรรดิหูจวิ้นขรึมลงราวกับมรกตที่ไร้ก้นบึ้งกลิ่นอายรอบกายก็สงบนิ่งลงมาก แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เชื้อ
เชิญในตอนท้ายว่า “เช่นนั้น หลังจากหนึ่งชั่วยาม พบกันที่โถงบนสุดของปราสาท ปฐมราชินีเยี่ยน”“หวังว่าถึงครานั้น ข้าจะได้ยินข่าวดี” เยี่ยนอวี๋ตอบจักรพรรดิหูจวิ้นเลิกคิ้วมองเยี่ยนอวี๋ ยิ้มเล็กน้อยพลางตอบว่า“ย่อมไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”“ข้าจะรอดู” เยี่ยนอวี๋พยักหน้าเล็กน้อยจักรพรรดิหูจวิ้นจึงหันหลังจากไป ไม่ได้กล่าวลาต้าซือมิ่งแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรในสายตาของจักรพรรดิท่านนี้มีเพียงเยี่ยนอวี๋ที่ทำให้เขาชายตามองได้แม้ต้าซือมิ่งจะแสดงความสามารถไร้เทียมทานออกมา แต่หลังจากที่ภัยคุกคามเมืองสลายไป จักรพรรดิหูจวิ้นก็ไม่เห็นเขาในสายตาอีก แม้ต้าซือมิ่งเทพแห่งความมืดท่านนี้ยังนำไข่มุกแห่งแสงสว่างอันเป็นสมบัติล ้าค่าของวิหารแห่งแสงสว่างออกมา จักรพรรดิหูจวิ้นยังคงไม่สนใจทว่าไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไรก็ไม่สามารถหยุดเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ส่งเสียง ว้าว ไม่หยุดได้ เ
