ช่ำงเป็นบุรุษหล่อเหลำใบหน้ำงำมดั่งหยก อำภรณ์วิจิตร ริมฝีปำกแดงระเรื่อ ดวงตำเหมือนถูกแต่งแต้มสี ใบหน้ำคมชัด ท ำเอำอินหลิวเฟิงเหม่อมอง เพรำะว่ำ… เขำคือชุนซวิ่นจวินชัดๆ แม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เดิมทีก ำลังคิดถึงท่ำนพ่อผมสีแดง เขำก็มองท่ำนกู้มหำรำชอย่ำงตะลึงงันพร้อมกับยกมือน้อยๆ ขึ้น “ลุง งำม?”แม้แต่เยี่ยนอวี๋ นำงก็มองส ำรวจท่ำนกู้อย่ำงประหลำดใจ ถึงอย่ำงไรไม่ว่ำจะเป็นหน้ำตำหรือบุคลิกของเขำล้วนเหมือนกับกู้หยวนหมิงที่นำงรู้จักสิ่งที่ต่ำงกันเหมือนกับว่ำจะมีเพียงระดับตบะ เยี่ยนอวี๋มองเขำอยู่ครู่หนึ่ง จำกนั้นนำงก็ถูกแผ่นหลังใหญ่บดบังสำยตำไว้“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกบังเช่นกันก็ร้องไม่พอใจ จำกนั้นก็ถูกท่ำนพ่อสีทองของเขำอุ้มเข้ำมำให้อ้อมอก ไม่ยอมให้เด็กน้อยดูต่อแล้วเอ้อร์เหมำในครำนี้ เขำก็โพล่งพูดขึ้นว่ำ “ชุนซวิ่นจวินนี่ นำยน้อย! คนรักเก่ำของท่ำน”“…เจ้ำหุบปำกต่อไปเถอะนะ เหมือนก่อนหน้ำนี้น่ะ” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่ำเขำชั่วร้ำยมำก เหตุใดต้องให้ลูกน้องปัญญำนิ่มผู้นี้เอ่ยปำกพูดนะ ตอนนี้ดีล่ะ หยุดไม่อยู่แล้ว
ทว่ำค ำพูดของเอ้อร์เหมำเพียงพอที่จะท ำให้เซ่ำเฮ่ำ ‘เหลือบมอง’อินหลิวเฟิงอีกครั้ง ในขณะเดียวกันก็ท ำให้เขำถำมอย่ำงสงสัยว่ำ“นำยท่ำน คนสนิทหรือ”เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบ พราชำยำลำซิน่ำที่ตั้งสติได้ นำงก็ท ำท่ำจะวิ่งไปหำสำมีทำยำทผู้สืบเชื้อสำยรำชวงศ์ ก่อนหน้ำนี้นำงไม่กล้ำขยับตัวเลยจริงๆ ทว่ำพราชำยำลำซ
