ิน่ำเพิ่งจะขยับตัว ยังไม่ทันเคลื่อนย้ำยฉับ!ดำบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์ก็สับลงมำแนบสนิทกับใบหน้ำของพราชำยำลำซิน่ำ เกือบจะเฉือนจมูกของนำงไป ท ำเอำนำงตกใจจนร้องเสียงหลง “หูเฮ่อ! ช่วยข้ำ…”อินหลิวเฟิงเพิ่งสังเกตเห็นว่ำข้ำงกำย ‘ชุนซวิ่นจวิน’ ยังมีหนุ่มผมสีทองท่ำนหนึ่งยืนอยู่ หน้ำตำใช้ได้ แต่เมื่อเทียบกับ ‘ชุนซวิ่นจิวน’แล้วก็ดูธรรมดำไปทันทีเห็นได้ชัดว่ำท่ำนนี้ก็คือหูเฮ่อทำยำทหนุ่มแห่งแอตแลน สีหน้ำของเขำย่อมไม่สู้ดีนัก ดวงตำสีฟ้ำคู่นั้นก็จ้องต้ำซือมิ่งอย่ำงเคร่งขรึม“หรง เจ้ำหมำยควำมว่ำอย่ำงไร”ถึงอย่ำงไรคนที่นี่ก็ไม่รู้ว่ำมีต้ำซือมิ่งสองคน ดังนั้นหูเฮ่อย่อมคิดว่ำต้ำซือมิ่งท่ำนนี้คิดจะท ำมิดีมิร้ำย ลักพำตัวทั้งภรรยำและบุตรสำวของเขำไป
ทว่ำต้ำซือมิ่งยังไม่ทันตอบ เยี่ยนอวี๋ที่โผล่ศีรษะออกมำจำกข้ำงหลังเขำก็ตอบว่ำ “ค ำถำมนี้เจ้ำควรถำมภรรยำและบุตรสำวเจ้ำ”“ใช่” ซีหวังหมู่หิ้วเอเลน่ำขึ้นมำก่อนจะด่ำอย่ำงโมโห “เจ้ำดูบุตรสำวหน้ำไม่อำยคนนี้ของเจ้ำสิ นำงคิดไม่ซื่อกับจวินโฮ่วของเรำไม่รู้หรือว่ำจวินโฮ่วมีลูกมีเมียแล้ว ยังหน้ำไม่อำยขนำดนี้ เสี้ยนผู้ชำยมำกเลยหรือไร ข้ำเห็นข้ำงกำยเจ้ำมีองครักษ์เยอะแยะถมไป ทนไม่ไหวจริงๆ เหตุใดไม่แบ่งให้บุตรสำวเจ้ำสักคนสองคนเล่ำ”“บังอำจ!” หูเฮ่อโกรธกริ้วจนแทบจะระเบิดอยู่ที่เดิมทว่ำเอ้อร์เหมำยังเสริมว่ำ “เจ้ำก็อย่ำรังเกียจที่พวกเรำพูดจำไม่น่ำฟังเลย นี่คือเรื่องจริง ไม่เคยพบเจอสตรีป
