ระพฤติตัวเช่นนี้ คนอื่นเขำไม่เอำยังกินยำปลุกเร้ำอำรมณ์เอง ต้องมีอะไรด้วยให้ได้ นำงโลมของเรำยังมีจรรยำบรรณมำกกว่ำนำงเสียอีก”“เจ้ำ… พวกเจ้ำ…”หูเฮ่อจะกระอักเลือดอยู่แล้ว ถึงอย่ำงไร ‘พลังท ำลำยล้ำง’ ของซีหวังหมู่และเอ้อร์เหมำก็รุนแรงเกินไป ‘บรรพบุรุษสูงสง่ำ’ เช่นเขำรับไม่ได้จริงๆโชคดีที่ท่ำนกู้เข้ำมำช่วยไว้ “หรงต้ำซือมิ่งและทุกท่ำน ไม่ทรำบว่ำเป็นควำมเข้ำใจผิดอะไรหรือไม่ แล้วก็ไม่ว่ำอย่ำงไรคลุมเสื้อผ้ำให้องค์หญิงก่อนดีหรือไม่”“ไม่ นำงหน้ำไม่อำยเช่นนี้ ยังมีอะไรจะเสียอีกหรือ” ซีหวังหมู่หิ้วเอเลน่ำที่เกือบจะล่อนจ้อนไว้ “แล้วก็พวกเรำยังมีจวินโฮ่วอีกคนหนึ่ง
พวกเจ้ำคืนมำเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นองค์หญิงคนนี้แล้วก็พราชำยำอะไรนั่นก็ไปตำยซะ”ประโยคนี้ท ำให้หูเฮ่อแทบจะตำเหลือก…ท่ำนกู้ผู้ไม่สะทกสะท้ำนกับสิ่งใดกลับถำมว่ำ “ค ำพูดของท่ำน ข้ำไม่เข้ำใจ มิทรำบว่ำพอจะอธิบำยได้หรือไม่ว่ำเกิดอะไรขึ้น”“เห็นแก่หน้ำตำงดงำมของเจ้ำ อธิบำยก็ได้ ก็คือหรงต้ำซือมิ่งที่เจ้ำพูดถึง ท่ำนนี้ เห็นหรือไม่” อินหลิวเฟิงที่กล่ำวก็ผำยมือออกไปทำงต้ำซือมิ่งผมสีทอง อธิบำยว่ำ “เขำยังมีร่ำงแยกอีกร่ำงหนึ่งถูกพวกเจ้ำลักพำตัวมำ แน่นอนว่ำเจ้ำจะบอกว่ำเจ้ำไม่รู้เรื่อง แต่ไม่เป็นไร องค์หญิงเอเลน่ำและพราชำยำท่ำนนี้รู้ พวกนำงคิดไม่ซื่อกับร่ำงแยกอีกร่ำงที่หลับใหลไม่ตื่น โชคดีที่พวกเรำมำถึงทันเวลำ ก็ไม่ถูก ไม่ถือว่ำทันเวลำ เมื่อพวกเรำมำถึงที่นี่
