องค์หญิงคนนี้ของพวกเจ้ำก็ล้มนอนบนพื้นเช่นนี้แล้ว ตอนนี้ร่ำงแยกของต้ำซือมิ่งพวกเรำหำยไป พวกเจ้ำคืนต้ำซือมิ่งของเรำมำ เรำจะคืนสองแม่ลูกนี้ให้พวกเจ้ำ”กำรอธิบำยเช่นนี้ชัดเจนและตรงไปตรงมำ เซ่ำเฮ่ำพยักหน้ำส ำทับแล้วแต่แล้ว… พราชำยำลำซิน่ำกลับแย้งขึ้นว่ำ “เหลวไหลสิ้นดี! หูเฮ่อ! ท่ำนอย่ำไปฟังจอมโจรพวกนี้พูดจำเหลวไหล ทั้งๆ ที่เขำ หรงเขำไม่อยำกรอแม้แต่วันเดียว คิดจะท ำอะไรกับเอเลน่ำ ยังป้อนยำปลุกเร้ำอำรมณ์อะไรนั่นให้เอเลน่ำ หำกไม่ใช่เพรำะข้ำมำถึงทันเวลำ
เอเลน่ำคงแย่ไปแล้ว เขำ หรง เขำต่ำงหำกที่ไร้ยำงอำย ผิดที่ข้ำเอง ที่คิดว่ำเขำแค่อยำกพบเอเลน่ำก่อนแต่งงำนก็เลยปล่อยเขำเข้ำมำ”เมื่อพูดถึงตรงนี้ พราชำยำลำซิน่ำก็น ้ำตำนองหน้ำ ดูน่ำอดสูและหวำดกลัวอย่ำงยิ่ง “หูเฮ่อ ท่ำนต้องฆ่ำพวกเขำทิ้งเสีย แก้แค้นให้เอเลน่ำ”ค ำพูดเช่นนี้… ตั้งแต่ที่พราชำยำลำซิน่ำพูด คนของเยี่ยนอวี๋ทำงนี้ก็ตะลึง กำรโกหกกลับขำวเป็นด ำเช่นนี้กล้ำพูดออกมำได้อย่ำงไรท ำเอำต้ำซือมิ่งรู้สึกขยะแขยงจนคลื่นไส้จะแย่ เขำจึง…โอ๊กกกอำเจียนออกมำ ไม่ได้เป็นเพียงกำรแสดง แต่อำเจียนออกมำจริงๆ ท ำเอำเยี่ยนอสี่ยวเป่ำที่รักพ่อที่สุดตกใจแทบแย่ “พ่อ?”“ล ำบำกเจ้ำแล้ว” เยี่ยนอวี๋ตบหลังสำมีสีทองเบำๆซีหวังหมู่สะอึก “ดูสิ ท ำเอำจวินโฮ่วของเรำคลื่นไส้ขนำดนี้”หูเฮ่อ “…”ใบหน้ำของเขำกลำยเป็นสีเขียวรำวกับอึ่งอ่ำง มีควันพุ่งออกมำจำกศีรษะแล้วท่ำนกู้ท่ำนนั้นกลับถำมว่ำ
