“พราชำยำลำซิน่ำ ท่ำนพูดควำมจริงหรือ”
“ลำซิน่ำ?” เอ้อร์เหมำอยำกพูดอะไร “มิน่ำท ำให้คนอื่นคลื่นไส้เช่นนี้ ถ่ำยเหลว[1]จริงๆ แหวะ”“โอ๊ก” อินหลิวเฟิงนึกภำพตำมทว่ำพราชำยำลำซิน่ำยังกล่ำวอย่ำงมั่นใจว่ำ “เป็นควำมจริงแน่นอน ท่ำนกู้ไม่เชื่อข้ำ แต่เชื่อจอมโจรเหล่ำนี้หรือ”“หำกเจ้ำยังกลับขำวเป็นด ำต่อไปเช่นนี้ ข้ำจะไม่ไว้ชีวิตเจ้ำแล้ว”เยี่ยนอวี๋พูดพลำงอัญเชิญกระบี่ไท่ชำงออกมำ วำงไว้ด้ำนหน้ำคอของพราชำยำลำซิน่ำ“บังอำจ!” หูเฮ่อตวำดขึ้นทันที ใบหน้ำของเขำประเดี๋ยวด ำประเดี๋ยวแดง ดูมีสีสันมำก น่ำเสียดำยที่เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเอำแต่เป็นห่วงท่ำนพ่อ ไม่มีเวลำได้เชยชมส่วนพราชำยำลำซิน่ำก็เสแสร้งต่อไป ยังกล้ำพูดจำท้ำทำย “สิ่งที่ข้ำพูดคือควำมจริงทุกประกำร แม้เจ้ำจะฆ่ำข้ำ ข้ำก็จะยืนยันค ำเดิม”แต่เจ้ำต้องไม่กล้ำลงมือแน่นอน…ค ำพูดหลังจำกนั้น ลำซิน่ำยังไม่ทันคิดจบตุบศีรษะของนำงก็หลุดจำกบ่ำร่วงลงบนพื้นต่อหน้ำต่อตำทุกคนทันที[1] ลำซิ พ้องเสียงกับค ำว่ำ ท้องเสีย ถ่ำยเหลว ในภำษำจีน
