บประสาอะไรกับองค์หญิงที่อ้างตนว่าสมบูรณ์แบบและยอดเยี่ยมเช่นนางเล่าพราชายาลาซิน่าหยิบยาน ้าออกมาเริ่มทำความสะอาดบาดแผลให้เอเลน่า แต่นางก็รับรู้ได้ในทันทีว่า บาดแผลของบุตรสาวฟื้นตัวได้ยาก บาดแผลยังคงเปิดอย่างต่อเนื่อง เพราะว่าในบาดแผลมีกลิ่นอายอำมหิตอันน่าสะพรึงอยู่ในนั้นให้ตายเถอะ พราชายาลาซิน่าเคียดแค้นซีหวังหมู่ยิ่งนักบัดนี้ทำได้เพียงปิดแผลให้เอเลน่าและอธิบายว่า “เอเลน่า อาการของเจ้าหนักไปหน่อย แม่ปิดแผลเจ้าไว้ก่อน เรากลับราชวังให้หมอประจำราชวังดูให้นะ”เอเลน่าร้อนรน “รักษาไม่หายแล้วใช่หรือไม่! ใช่หรือไม่เพคะ…”“ไม่ใช่!” พราชายาลาซิน่าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ต้องหายดีแน่นอน การโจมตีของจักรวาลที่เหมือนมดแมลงจะรักษาไม่หายได้อย่างไร วางใจเถอะ กลับไปต้องหายแน่นอน”“ได้ ได้! เช่นนั้นยังจะรออะไร ไป เรากลับกันเดี๋ยวนี้เลย!” เอเลน่าที่คุ้มคลั่งไปแล้วอย่างเห็นได้ชัดผลักพราชายาลาซิน่าออก ตนเองก็เริ่มคลานเหมือนกับแมลงวันไร้ศีรษะที่หมุนไปทั่วพราชายาลาซิน่ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ตะโกนเรียก “เอเลน่า!”
เอเลน่าพูดซ ้าไปมาราวกับไม่ได้ยินว่า “ต้องหายแน่! ต้องหายแน่! กลับไป กลับไป…”“เอเลน่า!” พราชายาลาซิน่าใจกระตุก กลัวว่าบุตรสาวจะเสียสติไปจริงๆเอเลน่ายังคงไม่สนใจ คลานวนไปมาอยู่เช่นนั้น ดูเหมือนเสียสติไปแล้วจริงๆ ถึงขั้นจะชนสิ่งกีดขวางก็ไม่รู้จักหลบ นางชนเข้าอย่างจังจนเกิดเสียงดังทำเอาบาดแผลที่เพิ่งปิดไปมีเล
