ขาวนวลดั่งหิมะยังใส่สร้อยอัญมณีงดงาม เยี่ยนเสี่ยวเป่าเหม่อมองแม้เด็กน้อยจะยังเล็ก แต่ก็มีสายตาที่ดีมาก เขาสามารถมองเห็นเอเลน่าที่อยู่ด้านนอกสุดและไกลสุดผ่านอาคารที่ทับซ้อนกันเป็นชั้นๆเป็นเพราะสีของนางเป็นที่สะดุดตามากแต่เอเลน่าที่อยู่ด้านนอกตำหนักสวรรค์กลับไม่สามารถมองเห็นเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดของท้องพระโรงผ่านพระราชวังสวรรค์ นอกจากเป็นความฉลาดทางสถาปัตยกรรมแล้วยังมีประโยชน์ในการปิดกั้นการมองเห็น ดังนั้น… เยี่ยนอวี๋ที่มองเห็นเอเลน่าชัดเจนเช่นกันนางก็ถามต้าซือมิ่ง “เจ้ารู้จักนางหรือ”“รู้จักแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะมาหาถึงหน้าประตูได้อย่างไร!” เทียนตี้พูดทันที แต่เขาปิดกั้นเสียงระหว่างพวกตนและเหล่าทวยเทพในท้องพระโรงไว้แล้ว ไม่ได้ให้พวกเขาได้ยินสิ่งที่ตนพูดต้าซือมิ่งไม่สนใจเทียนตี้ เขาขมวดคิ้ว “ ‘ข้า’ ผมสีทองอาจจะรู้จัก”“ดังนั้น สิ่งที่นางพูดถูกต้อง?” สายตาของเยี่ยนอวี๋ลุ่มลึกขึ้น
ต้าซือมิ่งที่ไม่ได้มองสายตาของภรรยาเพราะยังคงมองสำรวจเอเลน่า เขาก็เอ่ยว่า “อัปลักษณ์เกินไป ข้าไม่ชอบ”“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เห็นด้วยอย่างจริงจัง “มีแค่มุกที่สวย”เมื่อพูดจบ สองพ่อลูกตระกูลหรงก็มองไปที่เยี่ยนอวี๋โดยพร้อมเพียงอย่างไม่ได้นัดหมายและแทบจะพูดพร้อมขึ้นพร้อมกันว่า“ภรรยา/แม่ สวย”นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋ปรากฏรอยยิ้ม หากไม่ใช่เพราะเหล่าขุนนางทั้งพระโรงมองอยู่ นางคงจูบสองพ่อลูกคู่นี้ไปแล้ว ทว่า
